Afryka jest kontynentem, w którym status kobiet jest z jednej strony utożsamiany z matką, rodzicielką, z źródłem wiedzy i mądrości, z drugiej natomiast z niskim statusem społecznym, niskim wykształceniem oraz tradycyjnym okaleczaniem kobiet.

Jedną z najstraszniejszych praktyk, które dotyczą kobiet w Afryce jest ekscyzja, a więc okaleczanie zewnętrznych narządów rozrodczych kobiet w części lub w całości. Przykładem tego tupu osób jest historia jednej  z modelek – Waris Dirie. Jest historia została opowiedziana w książce oraz filmie „Kwiat pustyni”. Jest to niezwykle poruszająca, dramatyczna i niezwykła historia kobiety, którą po ucieczce z własnego kraju próbuje związać koniec z końcem, a mimo dramatów jakie spotkały ją w życiu znajduje szczęści, a co ważniejsze sposób by swoimi doświadczeniami podzielić się z innymi osobami na całym świecie. W Afryce jest jeszcze kolejny problem dotyczących kobiet. Bardzo często są one wydawane za mąż jeszcze jako dzieci. Ich ciała nie są jeszcze w pełni dojrzałe, a mimo to zachodzą w ciążę. Wynikiem takiej akceptacji rzeczywistości mamy społeczeństwo, które nie widzi niczego złego w tym, że dziecko rodzi inne dziecko. Kuriozalne jest, to że mimo takiego traktowania kobiet są one w Afryce największa wartością. Kobieta w Afryce często była osobą, która strzegła tradycji plemiennych (mowa o czasach przedkolonialnych), a w społeczeństwie funkcjonował matriarchat. Wytłumaczenie tego było dość prozaiczne i proste. Otóż ojców można było mieć wielu, matkę natomiast tylko jedną.

Wiele rzeźb i figur pochodzących z gorącego lądu przedstawia kobietę brzemienną, matkę, rodzicielkę niosącą swoje dziecko na plecach. Jedną z dziwacznych tradycji ludu Joruba było wykonywanie masek ciała kobiety ciężarnej. Takie maski, czy też stroje używali później mężczyźni w tańcu. Inne ludy afrykańskie tworzą laleczki płodności nazywane akuaba, które mają za zadanie przynieść kobiecie szczęście oraz płodność. Obecnie jest to bardzo popularna pamiątka turystyczna. Obecnie w dziełach sztuki współczesnej problem kobiecości jest bardzo mocno zakorzeniony i obecny. Nie mówimy tutaj tylko o kręgach feministycznych czy lesbijskich – wiele artystek i artystów zawiera w swoich dziełach problem ekscyzji. Kenijka Wangechi Mutu w swoich dziełach podejmuje problem dekonstrukcji kobiecego ciała, które w dalszym ciągu okryte jest tabu i podlega zwierzchnictwu mężczyzn. Ciało kobiety jest ważnym elementem twórczości wielu artystów na całym świecie. Jest to kierunek jak najbardziej pozytywny, który może w przyszłości zmieni postrzeganie kobiet, ich ciała, ich kobiecości, ich poświęcenia jako matek i pomoże w ulepszeniu obecnego świata.

Feministki w Chinach nie mają łatwego życia. Ich działania są zbliżone do tych, które wykonują koleżanki z zachodu. Protestują, prowokują i przebierają się. Natomiast chińskiej władzy ludowej bardzo się to nie podoba. Jak wygląda chiński feminizm? Zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Chińskie feministki robią wszystko by zwrócić uwagę chińskiego rządu na problemy chińskich kobiet w społeczeństwie. W jednej z takich akcji przebrały się w suknie ślubne poplamione krwią czym chciały zwrócić uwagę na występującą przemoc w rodzinie. Innym razem okupowały męskie publiczne toalety by zwrócić uwagę na to jak mało jest tych przeznaczonych dla kobiet. Często w akcie feministek angażuje się policja. Tak też było w 2015 roku kiedy to feministki zorganizowały akcję rozdawania damskiej bielizny by zwrócić uwagę na problem molestowania kobiet w środkach komunikacji miejskiej. Nie zdążyły ponieważ aktywistki zostały aresztowane. Części z nich wypuszczono kolejnego dnia, jednak pięć z nich zostało oskarżone o wywoływanie kłótni oraz powodowanie zamieszania za co w Chinach grozi do pięciu lat więzienia. Feministki w końcu zostały wypuszczone jednak przez rok nie mogły podróżować, ani kontaktować się z mediami. Feministki chińskie to z reguły osoby młode, wykształcone, radzące sobie z kontaktem z mediami i mające wiele znajomości wśród zachodnich feministek. Działają podobnie jak ich koleżanki w Europie czy Ameryce  – wychodzą na ulice, prowokują, przebierają się.

Czasami odnoszą sukcesy, jak ten gdy udało się przeforsować do chińskiego parlamentu ustawa o zwalczaniu przemocy. Jednak w większości przypadków są to porażki. Właśnie jedną z takich porażek było zatrzymanie wspomnianej piątki feministek. Było to przed samą XX rocznicą pekińskiej konferencji w sprawie kobiet. Konferencja była organizowana pod egidą ONZ, a hasłem przewodnim było: „prawa kobiet są prawami człowieka”. Czemu w Chinach zrodził się ruch feministyczny? Podobnie jak w każdym innym kraju. Prawa kobiet były i są dalej łamane. W Chinach przez stulecia łamano i krępowano dziewczynkom stopy bo tak bardziej podobały się mężczyznom. Topiono żeńskie płody. Dopiero Mao zakazał krępowania stóp, wydawania dziewczynek za mąż oraz zakazał prostytucji. Kobiety mogły się rozwodzić, a w mundurach które skrywały płeć mogły pracować w fabrykach razem z mężczyznami. Jednak po śmierci Mao powróciło to co stare i nieprzychylne kobietom. Społeczeństwo stało się na powrót patriarchalne, kobiety zarabiają dużo gorzej od mężczyzn, a w polityce i gospodarce trudno znaleźć żeńskie persony. Dlatego ruch feministyczny w Chinach się zrodził, dlatego młode kobiety walczą o swoje prawa i prawa swoich córek. Dlatego kobiety walczące w Chinach są tak potrzebne.

Feminizm ma dwa oblicza. Biały feminizm oraz czarny feminizm, nazywany również kolorowym. Czarny feminizm pojawił się od czasów niewolnictwa. Czym dokładnie jest? Zapraszam do zapoznania się z naszym artykułem.

Zacznijmy od początku. Okazuje się, że wiele znanych amerykański feministek było rasistkami. Elizabeth Stanton, która była liderką amerykańskiego ruchu sufrażystek była oburzona faktem, że białe kobiety nie mogą głosować podczas gdy czarni mężczyźni mogą ustawiać się do urn. Bardzo często również dochodziło to sytuacji gdy podczas marszów równości w Waszyngtonie białe sufrażystki żądały by czarne kobiety szły na samym końcu pochodu. Takie działania doprowadzały do sytuacji gdy czarnoskóre kobiety odmawiały udziału w marszu. Czym jednak jest czarny feminizm. Jest to nurt feministyczny, który kładzie nacisk na ścisły związek klasizmu, rasizmu, seksizmu oraz stawiający za cel przeciwdziałanie tym działaniom. Istnieje nurt czarnego feminizmu mówiący o tym, iż wyzwolenie czarnych kobiet to wyzwolenie dla wszystkich ludzi, ponieważ oznaczało by to zakończenie wszelkiej dyskryminacji płciowej, rasowej oraz klasowej. Duży wpływ na czarny feminizm miała Alice Walker oraz wykreowany nurt kobietyzmu.

Walker wraz z przedstawicielkami swojego nurtu uważały, że czarne kobiety doświadczają innej i silniejszej dyskryminacji niż białe kobiety. Według niej czarny feminizm powstał w momencie gdy białe kobiety wywodzące się z klasy średniej zaczęły całkowicie ignorować kwestię dyskryminacji rasowej oraz klasowej. W pracy Black Feminist Thought zauważono, że czarne feministki przekuwają w teorie doświadczenia i idee podzielane przez zwykłe czarne kobiety, dostarczające unikalnej perspektywy postrzegania siebie, społeczności i społeczeństwa. Szczególnie bliskim medium ucisku dla czarnych kobiet w latach 90. była muzyka hip-hopowa. W tamtych czasach było mało alternatyw do wyrażenia czarnego feminizmu poza muzyką. Największe sukcesy odnosiła Mary J. Blige, która stałą się adwokatem kobiet w świecie hip hopu.

Feminizm opiera się na dwóch głównych zasadach. Są to zasada równości oraz zasada wolności. Co jednak kryje się po pojęciem owych zasad. Jakie jest ich tłumaczenie? Zapraszamy do zapoznania się z naszym punktem widzenia na temat feminizmu.

Na pierwszy ogień weźmy zasadę równości. Równość to podobieństwo, jednakowość. Równość wobec praw to podstawowa zasada współczesnych państw demokratycznych. Główną ideą feminizmu jest równość politycznych i społecznych praw kobiet i mężczyzn. U podstaw feminizmu leży przekonanie o panującej od wieków dominacji mężczyzn nad kobietami, opartej na różnicach fizjologicznych, które doprowadziły do tradycyjnego podziału pracy i nałożenia na kobiety obowiązku wychowywania dzieci. Polityka prowadzona przez feministki obejmuje szeroki zakres celów politycznych, od kampanii na rzecz równych szans i zaprzestania praktyk dyskryminacyjnych, na przykład w procesie rekrutacji i w systemie wynagrodzeń, poprzez żądania stworzenia instytucji, które umożliwiłyby poprawę sytuacji kobiet na rynku pracy i ułatwiły im podjęcie zatrudnienia (dla przykładu otwieranie żłobków w zakładach pracy), po żądanie podjęcia przez państwo akcji afirmatywnej lub pozytywnej dyskryminacji. Zagadnienia te najczęściej promowane są przez odpowiednie grupy nacisku.

Zasada wolności natomiast dotyczy w feminizmie wolności wyboru oraz wolności seksualnej. Na temat wolności kobiet formułowane są różnorakie wypowiedzi. Amerykański myśliciel, badacz i specjalista w sprawach kobiet na świecie prof. Henry Makow powiedział: „Wolność kobiety jest jednym z oszustw nowego międzynarodowego systemu. Jest to poważne oszustwo, które omamiło kobiety amerykańskie i zniszczyło cywilizację zachodnią. Na gruncie nauki prawa konstytucyjnego „wolność” pojmowana jest jako sfera wyznaczona poprzez brak nakazów i zakazów określonego zachowania się. Wolność to sfera swobodnego podejmowania decyzji przez jednostkę. Rola prawa ogranicza się do wyznaczania granic wolności. Na temat wolności kobiet formułowane są różnorakie wypowiedzi. Pojawiło się twierdzenie, iż wolność absolutna nie jest możliwa. Dążenie do wolności kobiet wiązane jest z walką płci. Walka damsko-męska była zacięta i krwawa. W 1968 roku wojująca feministka Valerie Solans nawoływała, by mężczyzn wykastrować i wybić, swój doktrynalny upór potwierdziła, raniąc w 1968 roku Andy’ego Warhola strzałem w pierś, przy czym Warhol akurat z kobietami w sferze seksualnej niewiele miał do czynienia.

Czy istnieją filmy, które będą odpowiednie dla kobiet. Oczywiście, że tak. Czy istnieją filmy, które będą odpowiednie dla feministek? Oczywiście, że tak. Dzisiaj zapraszamy was do zapoznania się z tytułami filmów, które my uważamy, że warte są obejrzenia. Zapraszamy.

Na pierwszy rzut weźmy polską komedię – Lejdis. Nie trudno się domyślić (zwłaszcza po tytule) do kogo jest skierowany owy film. Jest to film dla kobiet o kobietach. Postaci przedstawione są od siebie tak różne, a mimo to idealnie się uzupełniają. Każda nosi za sobą bagaż doświadczeń, wynikły z doświadczenia i przeróżnych sytuacji. Kino dla kobiet – śmieszne, prawdziwe, życiowe. Kolejnym dziełem będzie żeńska odpowiedź na Kac Vegas, a więc film Druhny. Druhny to dzieło lepsze od Vegas bo jest o kobietach i to powinno wystarczyć, ale poza tym mamy tutaj rywalizację damsko-damską, brak przewidywalności, zabawie oraz solidarności, która powinna być w sercu każdej z nas. Świetny film na piątkowy wieczór, szczerze polecamy. Teraz o nieco poważniejszym zabarwieniu – kino z przesłaniem. Sufrażystka to film o kobietach, które oddały się pięknej sprawie ponad sto lat temu. Walczyły o nasze obecne prawa, o to by nam żyło się lepiej. Mamy początek XX wieku, a akcja toczy się w Londynie. Kobiety pracują za dwie osoby, a zarabiają tyle co kot napłakał. Żyją bez przyszłości, dzień za dniem. O wszystkim decydują nie one same, a mężczyźni, którzy mają ostateczne słowa, a kobiety winny im posłuszeństwo i szacunek. Jednak w pewnym momencie mówią dość i zaczynają walkę o lepsze jutro.

Kolejny film o czas przeszłych, chociaż już nie tak odległych. Służące to opowieść o latach 50-tych w Ameryce. Główna bohatera wraca po latach w swoje rodzinne strony. Okazuje się, że jej wszystkie przyjaciółki są gospodyniami domowymi, które co jakiś czas się spotykają przy herbatce, której nigdy same nie przygotowały. Zawsze robią to czarnoskóre służące, które opiekują się domami, dziećmi, całym życiem amerykanem wokół. Nasza bohaterka widząc co się dzieje postanawia spisać losy tych biednych kobiet. Najpierw jednej, później większej ilości. Ich wyznania zmieniają jej życie na zawsze. Jest to piękna historia z morałem, pokazując że kobiety to silne istoty. Oskarowy film wart obejrzenia. Ostatni film to już oklepany temat, jednak dalej na czasie. Dziennik Bridget Jones czyli opowieść o życiu kobiety, która jest każda z nas. Śmieszna, wzruszająca opowieść o kobiecych rozterkach, miłościach i nieszczęściach. Must see dla każdej szanującej się kobiety.

Tematyką naszego portalu jest feminizm. Feminizm w tej dobrej i niestety czasami złej postaci. Zawsze twierdziliśmy, że radykalizm jest zły i zawsze będziemy tak uważać. Dzisiaj przedstawiamy kilka pozycji książkowych, które naszym zdaniem należałoby przeczytać. Lista jest subiektywna i zapraszamy do zapoznania się z nią.

W pierwszej kolejności proponujemy dzieło Margaret Atwood, a mianowicie Opowieść Podręcznej. Jest to opowieść o świcie, który nie istnieje, ale który mógłby powstać. Jest to opowieść o republice, której system wartości, prawo i cały porządek społeczny został przerobiony. W tym systemie kobiety nie mają żadnych praw, a ich jedyną rolą jest rodzenie potomstwa oraz zajmowanie się domem. Zmiana systemu (dokładniej chodzi o USA) została zapoczątkowana rewolucją, która była odpowiedzą na problem nierodności kobiet. Nowy system niszczy pojęcie miłości oraz uczucia. W książce znajdziemy nawiązania do współczesnego świata, często ukazywane w krzywym zwierciadle. Margaret Atwood uwypukla wiele problemów i zmusza czytelnika do przemyśleń. Książka doczekała się ekranizacji serialowej o tym samym tytule. Następnie sięgnęliśmy po zbiór poezji Rupi Kaur zatytułowany Mleko i Mód. Zbiór ten przeznaczony raczej dla żeńskiej części społeczeństwa. Autorka porusza w książce kwestie samoakceptacji kobiet, wiary we własną wartość, we własne możliwości i własne ciało. Poszczególne utwory są napisane w sposób prosty i przystępny. Książka skłania do refleksji, a całość składa się na fantastyczną i przemyślaną pozycje.

Kolejna książka to Dziwne losy Jane Eyre autorstwa Charotte Bronte. Cofamy się tutaj do epoki wiktoriańskiej, kiedy to jeszcze o feminizmie się nie dyskutowało. Statut kobiety był z góry ustalony. Kobieta musiała najpierw podporządkować się ojcu, potem mężowi. W sytuacji gdy kobieta nie miała w życiu żadnego mężczyzny jej los był przypieczętowany. Tytułową bohaterkę poznajemy gdy ma kilka lat, ale już wtedy zauważa ona, że świat jest niesprawiedliwy wobec kobiet. Wraz z postępem w czytaniu gdy nasza bohaterka dorasta widzimy, iż nie daje ona siebie zmieniać. Wyrasta na kobietę niezależną, która szuka równouprawnienia. Powieść warta polecenia każdej osobie. Na koniec weźmy pod lupę książkę bliższą naszych czasów, chociaż nie naszemu pokoleniu. Słowik Kristin Hannah pokazuje przebieg II wojny światowej z perspektywy kobiet. Główne bohaterki – siostry Vianne oraz Isabelle to zgoła odmienne od siebie osoby. Isabelle to feministka, uważająca że kobiety nie są słabe. Walcząca o własną niezależność, wykorzystująca swoje atuty, robi wszystko by była postrzegana na równi z mężczyznami. Jej siostra Vianne czas wojny spędza w domu, opiekując się dziećmi i walcząc o przetrwanie swoje i swojego potomstwa. Mamy tutaj ukazaną walkę dwóch kobiet, zgoła innych kobiet, inną walkę, kobiet będących siostrami.

Feminizm chrześcijański to nurt teologiczny, który występuje w części kościołów chrześcijańskich. Jest on głównie o charakterze liberalnym podkreślając przy tym konieczność równouprawnienia kobiet w życiu kościoła.

Podstawą feminizmu chrześcijańskiego jest przekonanie, że Bóg nie pochwala dyskryminacji, która oparta jest na różnicach płci. Fakt istnienia takiej dyskryminacji w większości wyznań chrześcijańskich tłumaczony jest uwarunkowaniami tradycji oraz kultury, jednocześnie nie mając uzasadnienia w prawie Bożym. Feminiści chrześcijańscy odwołują się do ogólnego przesłania Biblii, a nie do oderwanych cytatów, które są często kontrowersyjne. Polska była jednym z pierwszych krajów, w których pojawił się ten nurt feminizmu. W 1562 roku ruch braci polskich głosił idee równości kobiet i mężczyzn, a kobieto pozwalał wygłaszać kazania w trakcie swoich własnych zborów. Kobiety traktowano racjonalnie i ceniono ich rolę w społeczeństwie. Odrzucano idee Maryi – Matki Boga. W 1893 katolicka zakonnica Mateczka Feliksa Kozłowska doznała objawienia. W wyniku jego powstało Dzieło Wielkiego Miłosierdzia, a więc zgromadzenie Kapłanów Mariawitów, które koncentrowało się na kulcie Maryi i Felisky Kozłowskiej. Odrzucenie objawień przez papieża i potępienie Zgromadzenia spowodowało powstanie oddzielnego Kościoła Mariawitów. W roku 1935 wyodrębnił się od niego Kościół Katolicki Mariawitów, który w głównej mierze akcentował kobiecy aspekt Boga oraz kapłaństwo kobiet. W roku 2011 kościół ten miał niemalże 2000 wiernych oraz 3 biskupki oraz 8 kapłanek.

Celem feminizmu chrześcijańskiego jest zwiększenie roli odgrywanej przez kobiety pośród duchowieństwa i autorytetów religijnych, reinterpretację zdominowanych przez męskość wyobrażeń i języka używanych do opisania Boga, określenie pozycji kobiet w odniesieniu do kariery zawodowej i macierzyństwa, oraz badanie wizerunku kobiet w świętych tekstach religijnych i religiach matriarchalnych.

Girls on Fire to kobiecy zespół muzyczny, który tworzą Joanna Cholewa, Marta Dzwonkowska oraz Monika Wiśniowska-Basel. Główny nurt muzyczny zespołu dotyka pogranicza gospel, popu i R&B. Głośno stało się o zespole w tym roku za sprawą festiwalu opolskiego, który odbył się w tym roku. Jednak o tym nieco później.

Założycielki i członkinie zespołu poznały się w 2004 roku podczas pracy nad spektaklem w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Jednak początek ich kariery przypada na końcówkę roku 2012, kiedy to wzięły udział w eliminacjach do III edycji programu X Factor. Na początku roku 2013 wystąpiły w programie prezentując utwór „As” Steviego Wondera. Przeszły do kolejnych etapów już w odcinkach na żywo. Finalnie zajęły piąte miejsce i mimo, że odległe to taka pozycja pozwoliła im na regularne granie koncertów. W Noc Sylwestrową w 2016 roku grały na rynku we Wrocławiu. W 2017 roku wydały swój pierwszy album studyjny, zatytułowany „Siła kobiet”. W kolejnym roku ze swoim sztandarowym utworem z płyty (o tym samym tytule) zakwalifikowały się do „Debiutów” w ramach 55. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. To właśnie ta decyzja wywołała bardzo kontrowersyjne wypowiedzi w szczególności w mediach prawicowych. Domagały się one wykluczenia piosenki z festiwalu, ponieważ uważano, iż jest ona: „nieoficjalnym hymnem na czarnych protestach, skupiających zwolenników zabijania dzieci nienarodzonych” oraz, że TVP pozwalając na udział zespołu w festiwalu „promuje związki homoseksualne oraz komunizm”.

Utwór „Siła kobiet” poświęcony jest niezwykle ważnej problematyce – dyskryminacji kobiet oraz przemocy wobec nich. W teledysku do tego utworu przedstawiono słynne wydarzenia, które miały miejsce w przeszłości, a dotyczyły emancypacji kobiet na świecie oraz w Polsce. Wśród tych scenek, jest również ta odnosząca się do Czarnego Protestu – demonstracji mającej na celu przeciwstawienie się prawu zaostrzającemu prawa aborcyjne w Polsce. Takie zestawienie sen oburzyły środowiska katolickie. W Internecie powstała petycja przeciwko udziałowi zespołu w festiwalu, która została wysłana do prezydenta Opola oraz prezesa TVP Jacka Kurskiego. Same artystki odniosły się do całej sprawy pisząc: „Piosenka „Siła kobiet” to głos w sprawie, a nie przeciw. To zaproszenie do dyskusji. Teledysk „Siły kobiet” jest obrazem historii problemów kobiet na przełomie wieków. Rozmaitych problemów – od kwestii związanych z równouprawnieniem, prawami wyborczymi, prostytucją czy operacjami plastycznymi aż po aborcję i antykoncepcję, rytualne obrzezanie kobiet w Afryce, czarne protesty, gwałty, przemoc domową. Jest to ujęcie historyczne, symboliczne i przekrojowe. Nie jest to manifestacja polityczna!” A co wy sądzicie o całej tej sytuacji? Zapraszamy do komentowania.

Kobiety zawsze były dyskryminowane. Jako osobniki słabsze z góry były ustanowione na gorszej pozycji. Jednak od pewnego czasu powoli ten trend się zmienia. Powstają odpowiednie fundacje, które pomagają kobietom. Jedną z takich organizacji jest Centrum Praw Kobiet.

Centrum Praw Kobiet to fundacja, której misja jest działanie na rzecz przeciwdziałania wszelkim formom przemocy oraz dyskryminacji kobiet w ich życiu prywatnym, zawodowym i publicznym. Fundacja ma na celu stworzenie takich warunków, by kobiety mogły korzystać w pełni ze swoich praw. Główne idee kierujące fundacją to: przekonanie, że „prawa kobiet są niezbywalną, integralną i niepodzielną częścią fundamentalnych praw człowieka, a przemoc wobec kobiet, niezależnie od tego, czy sprawcą jest członek rodziny, inna osoba lub grupa osób czy państwo, stanowi naruszanie tych praw”. Poza tym należy pamiętać, iż państwo ma w obowiązku chronić kobiety przed wszelkimi formami przemocy oraz dyskryminacji. Dodatkowo państwo jest odpowiedzialne za wszelkie zaniechania w wywiązywaniu się z tych obowiązków.

Fundacja wskazuje, iż w demokracji nie można się ograniczać jedynie do wymiaru społecznego oraz zapewnieniem formalnej gwarancji równouprawnienia. Mężczyźni oraz kobiety muszą mieć równe szanse w dostępie do wszelkich stanowisk publicznych, ale również w takich dziedzinach życia jak praca. Dotyczy to również każdego zwykłego dnia. Równość dotyczy wszystkich jednakowo. Kobiety powinny móc decydować o swojej płodności, ochronie przed przemocą i innych sferach życia ich dotyczących. Wiadomym jest, iż nie będzie takiego działa jeżeli nie będą one dotyczyły zarówno mężczyzn jak i kobiet jednakowo. Fundacja udziela pomocy prawnej, psychologicznej, zawodowej oraz w razie potrzeby również bezpiecznego schronienia. Każda kobieta powinna mieć zapewniony dostęp do specjalistycznej i kompleksowej pomocy oraz możliwość wyboru oferty, z której chce skorzystać. Organizacja dąży do tego aby pokrzywdzone kobiety były aktywnym podmiotem w procesie tworzenia prawa i rozwiązań instytucjonalnych, które maja stać na straży ich praw i wolności. Fundacja została wyróżniona wieloma nagrodami między innymi: Nagrodą Rady Miasta Stołecznego Warszawy 2017 oraz Nagrodą Fundacji POLCUL Jerzego Bonieckiego dla prezeski Fundacji Urszuli Nowakowskiej za założenie Fundacji Centrum Praw Kobiet – 2016.

Każdy radykalizm czy skrajny radykalizm jest zły. Feminizm, który jest skrajny, który nie niesie za sobą jakiegoś przesłania również jest zły. Działania radykalnych feministek szkodzą samemu feminizmowi i powinny być potępiane od samego początku. Z czego się wziął skrajny feminizm? Już spieszymy z odpowiedzią.

Radykalny feminizm to jedna z odnóg feminizmu. Członkinie ruchów radykalnie feministycznych upatrują wszelkie zło w mężczyznach, uznając iż w patriarchalnym społeczeństwie są oni dominantem, z którym należy walczyć wszelkimi sposobami. Taki radykalizm pojawił się w latach 60-tych XX wieku jako jeden z odłamów drugiej fali feminizmu. Radykalne feministki uważają, ie społeczeństwo jest zorganizowane w sposób patriarchalny. Struktury take utrzymują kobiety w podległości wobec mężczyzn. Władza mężczyzn ma charakter nie tylko polityczno-prawny, ale również ekonomiczny oraz kulturowy – opresyjne struktury władzy są więc wszechobecne. Dlatego też dla emancypacji kobiet nie wystarczy zaprowadzenie formalnej równości prawnej płci, ale konieczne jest przekształcenie całego społeczeństwa. Bardzo istotnym etapem tej walki jest walka z męską dominacją. Feminizm taki nie akceptuje stopniowego zreformowania systemu społecznego. Zakłada on jednak wprowadzanie bardzo ostrych zmian w stylu rewolucyjnym. Wojna z mężczyznami jest hasłem przewodnim i nie ma tutaj miejsca na kompromisy.

Jeszcze innym elementem programu radykalnych feministek jest krytyka opozycji sfery publicznej w zestawieniu ze strefą prywatną. Rozróżnienie to zostało uznane za opresyjne ponieważ łączy się z opozycją męsko żeńską. Sfera publiczna to obszar polityki, pracy, aktywnej działalności, a więc zadań tradycyjnie „męskich” Strefa prywatna natomiast jest obszarem życia domowego czyli kobiecego. Stąd jednym z głównych haseł radykalnych feministek stało się „to co prywatne, jest polityczne” (Private is Political), zawarte w popularnym eseju Carol Hanisch. „Ruch feministyczny rozszerzył więc obszar swojego zainteresowania poza sferę polityczną i gospodarczą, zajmując się także życiem osobistym, seksualnością, cielesnością oraz emocjami”. Taki feminizm zaskarbił sobie wiele zwolenniczek wśród feministek, ale również wielu wrogów czego skutkiem były ruchy antyfeministyczne w latach osiemdziesiątych. Feminizm sam w sobie jest ideologią dobrą, jednak jego skrajna odmiana może prowadzić do negatywnych opinii społeczeństwa co odbija się na całym środowisku feministycznym a nie tylko odłamie radykalnym.