Antykoncepcja zwana jest również kontrolą narodzin czy kontrolą płodności. Niestety jeszcze często jest to temat tabu w Polsce, chociaż można już ujrzeć światełko w tunelu. W dzisiejszym artykule zajmiemy się tym niewygodnym dla niektórych tematem. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym punktem widzenia.

Środki antykoncepcyjne są w Polsce legalne, jednak w dalszym ciągu dość trudno dostępne. Główną barierą dostępności jest ich cena. Prezerwatywy kosztują pond 10 zł za 2-3 sztuki, antykoncepcja hormonalna około 50 zł miesięcznie, a wkładka wewnątrzmaciczna to jednorazowy wydatek około 1000 zł. Duże koszty są również w przypadku antykoncepcji postkoitanej. Pigułki po – dostępne na receptę – kosztują do 100 zł. W dalszym ciągu ginekolodzy w państwowych placówkach służby zdrowia nie bardzo chcą wypisywać recepty na antykoncepcję hormonalną, zasłaniając się klauzulą sumienia. Wiele osób nawet nie wie, że NFZ refunduje założenie wkładki wewnątrzmacicznej. Wolą zapraszać do swoich prywatnych gabinetów, gdzie mogą pacjenta skasować na dodatkowe, często niemałe pieniądze. Dostępność środków antykoncepcyjnych jest coraz mniejsza, ponieważ nawet farmaceuci powołują się na klauzulę sumienia. Jest to sytuacja, która mocno odbija się na mieszkańcach małych miasteczek, gdzie jest jedna apteka. Trzeba pamiętać, iż każda godzina upływająca zmniejsza skuteczność tabletek po. „Polityka prowadzona obecnie przez państwo polskie w tym zakresie sprawia, że im trudniejsza jest sytuacja materialna i życiowa kobiety, tym trudniej jest jej zdobyć antykoncepcją i tym większe ciąży na niej ryzyko niechcianej ciąży”.

Inną kwestią jest dostęp do antykoncepcji dziewcząt w wieku 16-18 lat. Przepisy stanowią, iż lekarz nie może wypisać pacjentce w tym wieku środków antykoncepcyjnych bez zgody jej prawnego opiekuna. Spraw nie polepsza niski poziom wiedzy nastolatków o metodach zapobiegania ciąży i chorobach przenoszonych drogą płciową. W rezultacie Polska ma jeden z najwyższych w Europie wskaźnik ciąż wśród nastolatek. Jest to niechlubny wynik, który powinien się zmienić. Państwo Polskie powinno lepiej zadbać o powszechny dostęp do antykoncepcji każdego rodzaju dla każdej grupy społeczne, tak by było to ekonomicznie opłacalne. Powinna być lepsza informacja w szkołach oraz inne nastawienie lekarzy, a nie zasłanianie się klauzulą sumienia.

W ostatnim artykule skupiliśmy się na prawach wyborczych kobiet oraz związanemu z tym ruchowi sufrażystek. Dzisiaj chcemy nieco rozwinąć myśl i skupić się na sufrażystkach, a w głównej mierze na ich początkach. Każda kobieta, która jest czy nie jest feministką powinna mieć chociażby podstawową wiedzę na temat sufrażystek.

Sufrażyzm to ruch aktywistyczny, który działał w głównej mierze w Wielkie Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych Ameryki pod koniec XIX oraz na początku XX wieku. Jak już wiemy sufrażystki walczyły o prawa wyborcze kobiet, w głównie przed rozpoczęciem I wojny światowej. Sufrażystkami z krwi i kości były członkinie Women’s Social and Political Union – organizacji założonej w roku 1903 w Wielkie Brytanii. Ich głównym postulatem było przyznanie pełni prawa wyborczych kobietom. Kim były sufrażystki brytyjskie? Otóż były to głównie kobiety pochodzące z wyższych sfer, które były zniesmaczone i sfrustrowane ówczesną sytuacją gospodarczą oraz społeczną. Należy również zaznaczyć, iż sufrażystki to nie tylko kobiety. Wielu mężczyzn miało podobne zdanie na ten temat, a jego mocne poparcie znalazło się również w postawie Johna Stuarta Milla – angielskiego filozofa, politologa i ekonomisty. Jego zaangażowanie rozpoczęło się w roku 1827 kiedy to poznał Harriet Taylor, propagującą równouprawnienie oraz prawa kobiet. Jego głos był o tyle ważne, iż był on posłem i zapisał się w historii jako pierwszy poseł, który oficjalnie domagał się dla kobiet prawa głosowania w wyborach. Wracając jednak do samych sufrażystek. Ich metody walki polegały głównie na protestach, petycjach czy nieposłuszeństwie obywatelskim. Część kobiet, które stosowały bardziej drastyczne metody nazwane zostały sufrażetkami. Ich działania były nie do przyjęcia w ówczesnym czasie, a polegały na podpalaniu pustych budynków czy skrzynek pocztowych, przykuwaniu się do ogrodzeń oraz wybijaniu szyb wystawowych. W trakcie jednego z taki protestów zginęła Emily Davison, która została stratowana przez konia należącego do króla Jerzego V. Została ona wyniesiona do rangi bohaterki, a wiele kobiet zostało aresztowanych lub zatrzymanych. Kobiety te w ramach protestu przystąpiły do strajku głodowego, jednak władze brytyjskie i na to miały sposób. Sufrażystki zostały poddane przymusowemu karmieniu.

Wynikiem protestów była zmiana prawa, która jednak nie przyniosła zbyt wiele korzyści osobom rządzącym. Wprowadzono możliwość czasowego zwolnienia więźnia jeżeli jego stan zdrowia był kiepski. Policja oczywiście po ustaniu tego stanu mogła taką osobę ponownie doprowadzić do aresztu. Cała ta akcja została nazwana prawem „kotka i myszki” i przysporzyła wielu zwolenników ruchowi sufrażystek. W wielu miastach kobiety walczące o swoje prawa były represjonowane zarówno na starym jak i nowym kontynencie. Jednak nie ustawały w swoich działaniach, które w przyszłości miały odnieść zamierzony skutek.

Czym są prawa wyborcze kobiet? Pytanie w obecnych czasach wydaje się dość dziwne, jednak przez wiele stuleci kobiety nie miały żadnego wpływu na to co się działo wokół nich. Nie miały prawa głosu, wyboru, często zanim się jeszcze urodziły już miały ułożone całe życie według konkretnego schematu.

Wracając do zadanego wcześniej pytania – prawa wyborcze kobiet to możliwość głosowania przez pełnoletnie kobiety w wyborach lub kandydowanie w wyborach na tych samych zasadach i prawach co mężczyźni. Walka o taki stan rzeczy trwałą wiele lata, a zaczęła się dopiero w XVIII wieku. Protoplastkami tej walki były sufrażystki, pierwsze wojowniczki o prawa wyborcze kobiet. Jedną z pierwszych ofiar tej walki była Olimpia de Gouges, która została ścięta podczas rewolucji francuskiej za przygotowanie Deklaracji prawa kobiety i obywatelki. Po raz pierwszy kobiety mogły głosować w Stanach Zjednoczonych na terytorium Wyoming – nastąpiło to w roku 1869. Jednak nie było to stricte ujmując państwo. W późniejszych latach na terytoriach zależnych od Wielkiej Brytanii również wprowadzano prawa wyborcze dla kobiet – np. w 1893 roku wprowadzono je w Nowej Zelandii. Pierwszym państwem, które wprowadziło ten przywilej była Australia – w rok po uniezależnieniu się od Wielkie Brytanii, a więc w roku 1902. Po I wojnie światowej sytuacja na arenie międzynarodowej, ale również społecznej nieco się zmieniła. W wielu krajach kobietom przyznawano zarówno bierne jak i czynne prawa wyborcze. Kraje takie jak Kanada, Holandia, Rosja, Ukraina czy Łotwa wprowadziły to swojego porządku prawnego prawa wyborze dla kobiet w roku 1917 (pełnie praw w Kanadzie i Holandii uzyskały kobiety dwa lata później). W roku 1918 prawa te wprowadzono w Polsce, Niemczech, Australii, Mołdawii, Armenii czy Wielkiej Brytanii (w pełni w 1928 roku).

Prawa wyborcze kobiet w Polsce zostały wprowadzone dokładnie 28 listopada 1918 roku dekretem Tymczasowego Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. W kolejnych dziesięcioleciach coraz więcej kobiet uzyskiwało prawa wyborcze. Przytaczając kilka państw – Arabia Saudyjska w roku 2015, Zjednoczone Emiraty Arabskie w roku 2006, Szwajcaria w roku 1971 (kanton Appenzell Innerrhoden dopiero w roku 1990). Z państw, w których kobiety nie mają praw wyborczych lub pełnych praw wyborczych należałoby wymienić Brunei oraz Liban (tutaj jest ograniczenie do legitymowania się odpowiednim wykształceniem). Nadmienić należy, iż mówimy o państwach, w których prawa wyborcze posiadają mężczyźni. Według Powszechnej deklaracji praw człowieka każdy człowiek ma prawo do uczestnictwa w rządzeniu swym krajem bezpośrednio lub poprzez swobodnie wybranych przedstawicieli. Z tej krótkiej historii o prawa wyborczych kobiet wynika jedno – był to proces długotrwały i ciężki do przeskoczenia. W wielu krajach się udało, jednak istnieją jeszcze ośrodki nierówności kobiet i mężczyzn.

Nie jest tajemnicą, że w chwili obecnej toczy się dyskusja na temat aborcji w Polsce. Choć może określenie „dyskusja” nie jest właściwe, ponieważ podczas dyskusji rozmawiają ze sobą dwie strony. W przypadku tego, co się dzieje w Polsce nie ma rozmowy, jest tylko krzyk rozpaczy jednej strony i brak odzewu, ignorowanie i robienie swojego drugiej strony. Więc nie ma jednak dyskusji. Jest zmiana prawa. Dokonuje się ona na oczach całej Polski, Europy i świata. A nie jest to dobra zmiana wbrew temu, co obiecywano podczas kampanii wyborczej. To bardzo zła zmiana mająca na celu wręcz ubezwłasnowolnienie kobiety i zmuszenie jej do urodzenia dziecka w każdym przypadku, gdy zajdzie w ciążę. I tu należy postawić pytanie o godność kobiety. Czy jest ona tylko samicą rozpłodową? Czy nie ma prawa do decydowania o sobie?
Do Sejmu trafił projekt ustawy liberalizującej dotychczasowe przepisy aborcyjne. Pod projektem podpisało się ponad 200 tysięcy osób. W okresie wyborczym partia obecnie rządząca obiecywała, zarzekała się, że będzie słuchać ludzi, że dobra zmiana ma polegać na służbie społeczeństwu. Rzeczywiście, partia służy, ale interesom swoim i Kościoła w Polsce. Reszta jest nieważna. Reszta nie ma głosu. Reszta nie ma PRAWA głosu. Tak to przynajmniej wygląda. Nie słucha się społeczeństwa, nawet gdy wypowiada się tak wielka rzesza. To buta ze strony partii rządzącej, która nie zostanie zapomniana przy następnych wyborach.
Tymczasem godność kobiety jest właśnie deptana i spychana w kąt w imię wyższych wartości. Obecny kompromis aborcyjny, uznawany za wielu aktywistów pro-life child za zgniły, dopuszcza przerwanie ciąży w trzech przypadkach: ciąża z gwałtu, ciąża zagrażająca życiu matki, ciążą o dużym stopniu obciążania chorobą genetyczną, deformacją. Do tej pory kobieta nosząca pod sercem płód, któremu nie wykształciła się np. główka, miała prawo usunąć taką ciążę. W myśl nowej ustawy nie będzie miała takiego prawa. Przez 9 miesięcy będzie nosić ciążę ze świadomością, że w chwili odcięcia pępowiny, dziecko umrze. Ale to kobieta będzie przeżywać traumę, nie parlamentarzyści, nie księżą, nie gwałciciele. Ona. I nikt nic nie robi, by zakazując aborcji wspomóc ją w tej straszliwej, niewyobrażalnej tragedii. Nie powołano żadnej instytucji, nie wprowadzono procedur, żeby taką kobietę wspierać. Wprowadzono zakaz i tyle.
Godność człowieka to jedno z podstawowych praw, niezbywalne, nieodbieralne, wręcz boskie. Jakim więc prawem polski parlament zamierza je zagarnąć? Oczywiście, nikt nie kwestionuje prawa dożycia człowieka poczętego. Jednak w niektórych wypadkach należy podjąć decyzję, bardzo trudną i bolesną dotyczącą tego, które życie ma trwać. Są przecież sytuacje, w których i matka i dziecko nie przeżyją, jak na przykład ciążą pozamaciczna.

Aborcja to bardzo delikatny temat, który rozpala opinię publiczną do czerwoności, zwłaszcza część damską i duchowną. Przez Polskę przetacza się po raz enty dyskusja na ten temat. Jedni chcą zakazania jej całkowitego, inni zliberalizowania zapisów ustawy, a jeszcze inni pozostawienia bez zmian kompromisu wypracowanego wiele lat temu. Wszyscy zasłaniają się prawami człowieka, wolnością i moralnością.
Rozważania nad zmianą ustawy warto zacząć od przypomnienia jej zapisów. Otóż zgodnie z prawem polskim, obecnie aborcja jest dopuszczalna w trzech ściśle określonych przypadkach. Po pierwsze, gdy jest wynikiem gwałtu, po drugie, gdy płód ma ciężkie wady genetyczne i wreszcie po trzecie, gdy ciąża zagraża życiu matki, tj. jest to na przykład ciąża pozamaciczna, kobieta jest w trakcie chemioterapii itp. Takie rozwiązanie funkcjonuje od kilkudziesięciu lat, a podziemie aborcyjne kwitnie.
Zwolennicy ruchów „pro life” chcą absolutnego zakazu aborcji. Jaki powód by nie był, zakaz ma być bezwzględny. Argumentem koronnym w tym światopoglądzie jest świętość życia dziecka i de facto jego wyższa wartość niż życia matki, która w zasadzie sprowadzana jest tu do bycia nosicielką i rodzicielką. Przeciwnicy obecnej ustawy regulującej zabieg aborcji tłumaczą, że każda istota ludzka ma prawo do życia, a takową istotą jest poczęte dziecko. Przy czym nie chcą słuchać argumentów medycznych, ani etycznych uwzględniających inny punkt widzenia, inny światopogląd. Zaskorupieni w swej religii, wierze czy wartościach nie dostrzegają dramatu tysięcy kobiet, które w wyniku gwałtu zostaną zmuszone do urodzenia dziecka. I nie można tutaj tłumaczyć, że takie dziecko można oddać. Sam fakt noszenia w sobie niechcianego dziecka, dziecka, które każdego dnia przypominać będzie o tym, co kobietę spotkało, nie ułatwia podejmowania jakiejkolwiek decyzji związanej z jego usunięciem czy urodzeniem i oddaniem. Każda ścieżka jest tragedią dla kobiety, ale o tym się nie mówi. O tym wszyscy pro life milczą. Bo życie jest święte, tylko nie życie matki.
Po drugiej stronie barykady stoją obrończynie życia i godności kobiety. Pisząc „obrończynie” świadomie używany jest rodzaj żeński tego rzeczownika, gdyż w przeważającej liczbie są to kobiety. Bo któż inny jak nie kobieta zrozumie dramat całej tej sytuacji, jaka może spotkać drugą kobietę. Gwałt, ciężka choroba dziecka czy matki to są już wystarczające tragedie. Nie jest potrzebne straszenie kobiety będącej w takiej sytuacji, piekielną smołą i wiecznym potępieniem. Czego więc oczekują zwolennicy ruchów pro life? Ofiary. Poświęcenia. Życie za życie. Takie przecież są dokonywane wybory przez kobiety, przez lekarzy. Kobieta jest jedynie nosicielką życia. Co ciekawe, zwolennicy zakazu aborcji nie mówią nic o tym, co będzie po tym jak kobieta już urodzi. Co się stanie z nią, co się stanie z żywym dzieckiem. Nic. A przecież przez pierwsze dziewięć miesięcy ciąży będzie trudno, a co dopiero później, kiedy dziecko będzie już na świecie?! O tym się nie mówi. Nie wskazuje się nawet przybliżonych kosztów finansowych, społecznych, emocjonalnych. To już nie jest istotne, bo najważniejsze jest to, że się urodziło i że żyje. Nikt nie myśli o tym, że kobieta przechodząc coraz większe katusze i piekło może posunąć się do najokropniejszych czynów – morderstwa czy sprzedania dziecka.
Dyskusja o aborcji, jak zapewniają władze, jest tylko i wyłącznie dyskusją teoretyczną, gdyż rząd polski nie zamierza zmieniać ustawy obowiązującej. Czas pokaże czy rzeczywiście tak będzie.

Europejki, czy też szerzej, kobiety pierwszego świata, Zachodu, narzekają na zbyt chude modelki, które wyznaczają dziwny,nieprawdziwy kanon kobiecej urody. Narzekają na zbyt drogie buty czy torebki, a kiedy otwierają szafę słychać dobrze znane „nie mam się w co ubrać”. Tymczasem kobiety w niektórych państwach na świecie mają o wiele poważniejsze problemy, a głównym i najważniejszym z nich jest brak bezpieczeństwa. Niestety, są kraje, gdzie notorycznie i bezceremonialnie łamane są prawa kobiet.
Najwięcej państw nie przestrzegających praw człowieka, w tym w szczególności praw kobiet, zaliczanych jest do świata arabskiego. Co ciekawe aż 19 państw z Ligii Arabskiej podpisało lub ratyfikowało Konwencję ONZ ds. Wyeliminowania Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet (CEDAW). Należy pamiętać, że w 2011 roku przez świat arabski przetoczyła się arabska wiosna, która wiele zmieniła w kilku krajach. Tymczasem, jak wynika z ankiety przeprowadzonej w 2013 roku przez ponad 330 ekspertów, najgorzej traktowane są kobiety w Egipcie. Na porządku dziennym jest tam molestowanie seksualne, handel kobietami i stosowanie wobec nich przemocy. Przerażenie wzbudzają także informacje, że aż 91 procent egipskich kobiet ma okaleczone narządy płciowe, a aż 91 kobiet zostało publicznie zgwałconych podczas protestów przeciw Mursiemu na placu Tahrir.
Nie bez znaczenia jest dyskryminujące prawodawstwo oraz decyzje urzędnicze. Jak przekonują egipskie dziennikarki, niemalże każda młoda kobieta, dziewczynka czy dojrzała kobieta były ofiarami molestowania seksualnego. Takie traktowanie kobiet jest w Egipcie na porządku dziennym. Dużym problemem jest także handel kobietami. W Egipcie, na obrzeżach Kairu znajdują się całe wioski, które tym procederem zajmują się „zawodowo”.
Bardzo podobna sytuacja ma miejsce w Iraku. Po obaleniu dyktatury Saddama Husajna i ingerencji Stanów Zjednoczonych sytuacja kobiet drastycznie się pogorszyła. Od 2003 roku wzrosła prostytucja i przemoc wobec kobiet. Ich sytuacja materialna również się pogorszyła, a o 10 procent wzrósł odsetek kobiet dotkniętych analfabetyzmem. Ponad milion sześćset tysięcy kobiet zostało wdowami, a setki tysięcy zostały zmuszone do przesiedlenia, jest narażonych na handel ludźmi, gwałty i porwania.
Na trzecim miejscu znalazła się Arabia Saudyjska, w której zanotowano poprawę. W Arabii wciąż kobieta nie może prowadzić samochodu, jednak król Abdullah powoli wprowadza reformy, które pozwalają kobietom na większe możliwości zatrudnienia, a także na wyrażanie publicznie swoich poglądów. W tym kraju panuje system kurateli, co oznacza, że kobieta nie może na przykład posiadać swego konta bankowego, iść na studia bez zgody męskiego członka rodziny czy podróżować za granicę.
W państwach takich jak Syria, które obecnie są w stanie wojny, kobiety wykorzystywane są jako broń – zmuszane do ataków samobójczych czy siłą wcielane do wojska, bezpodstawnie aresztowane lub w inny sposób traktowane jako narzędzie.
Wydawało się, że arabska wiosna może przynieść wiele dobrego w egzekwowaniu praw człowieka w krajach arabskich. Tymczasem szanse te zostały zaprzepaszczone, a w wyniku przewrotów politycznych, kobiety utracił jeszcze więcej niż miały przed powstaniem.

Niedawno w mediach dość często mówiono o wówczas zbliżającej się konferencji zorganizowanej przez Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Konferencja miała miejsce 15 maja 2015 roku. Czymże zasłużyła sobie na ogólnopolską debatę? Przede wszystkim już sam tytuł wywołał spore zamieszanie „La donna e mobile. Prawne aspekty następstw cykliczności płciowej kobiet”. Jednym słowem dyskutowano w jaki sposób napięcie przedmiesiączkowe oraz sama miesiączka wpływają na zachowanie i decyzyjność kobiety oraz, w dużym uproszczeniu, czy jest ona poczytalna w tych tak zwanych „trudnych dniach”. Krążące stereotypowe memy czy dowcipy o humorach oraz zachowaniu kobiet w pierwszych dniach cyklu są tak powszechne, że nie sposób z tym walczyć.
Pomysł zorganizowania konferencji głośno skrytykowały lokalne i ogólnopolskie środowiska feministyczne. Wystosowano nawet oficjalną prośbę do Rektora uczelni o odwołanie spotkania. Feministki argumentowały, iż jest to promowanie dyskryminacji płciowej i seksizm. Organizatorzy odpowiadali, że jest dokładnie odwrotnie. Mając na względzie kto i gdzie organizuje konferencję, sprawa napięcia przedmiesiączkowego miała być rozpatrywana w kontekście rozważenia wskazania jej jako okoliczności łagodzącej w trakcie procesu sądowego. Pod dyskusję poddawano na przykład ważność testamentu samobójczyni, który sporządziła podczas PMS. Dość kontrowersyjnie brzmi stwierdzenie o „patologicznej głupocie kobiet w pierwszych dniach miesiączki”.
Organizatorzy na swojej stronie internetowej przekonują, że zgodnie z informacjami zawartymi w pismach i badaniach naukowych z dziedziny psychiatrii blisko połowa kobiet, które targnęły się na swoje życie, przeżywała PMS lub była w pierwszych dniach miesiączki. Dodatkowo wskazuje się, że organizacje kobiece, feministyczne nie poświęcają dużej uwagi temu problemowi, czyli stanowi psychicznemu kobiety w „jej trudnych dniach”. Organizatorzy wskazują także, że cykliczność płciowa kobiety powoduje różne następstwa, które są mniej lub bardziej znaczące dla oceny prawnej różnych zdarzeń. Tym bardziej budzi ich duże zdziwienie oburzenie środowisk feministycznych. Przecież dyskusja ma być prowadzona na temat szczególnego traktowania czynności kobiet w kontekście konsekwencji prawnych, kiedy te mają PMS.
Pomimo, że konferencja się odbyła, na szczęście bez incydentów, temat kobiecego PMS i miesiączki oraz ich wpływ na poczytalność czy też na decyzyjność kobiety jest mało zbadany i zarazem bardzo ciekawy. Zgodnie z opinią specjalistó ginekologów, zarówno zespół napięcia przedmiesiączkowego jak i sama miesiączka nie pozbawiają kobiety poczytalności. Faktem jest, iż zmiany hormonalne zachodzące w ciele kobiety w „trudnych dniach” mogą wywoływać jej drażliwość, płaczliwość czy lekką niestabilność emocjonalną, jednak nie można zabierać jej prawa do podejmowania wiążących i prawnie ważnych decyzji.

Ostatnie miesiące przyniosły ogromną medialną i społeczną burzę dotyczącą dokumentu, o którym rozmawia cała Europa. Konwencja Rady Europy, której pełen tytuł brzmi Konwencja o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, stała się w Polsce punktem zapalnym między środowiskami liberalnymi, feministycznymi, głoszącymi hasła równouprawnienia obu płci a środowiskiem konserwatywnym, prawicowym, mocno związanym z Kościołem. Niestety, mało kto zadał sobie trud, by przeczytać ten liczący zaledwie około 50 stron dokument. Z każdej jednak strony społeczeństwo zasypywane jest hasłami przemycania gender, zrównywania praw homoseksualistów, i innych, podobnych bzdur. Wystarczy jednak przeczytać ze zrozumieniem ten dokument, by wiedzieć, że nikt nie będzie szczuć nikogo takimi zjawiskami.
Konwencja została otwarta do podpisu w 2011 roku, a Polska podpisała ją w grudniu 2012 roku. Kwiecień 2014 roku przyniósł projekt ustawy ratyfikacyjnej Konwencję, który trafił do Sejmu RP, gdzie na początku 2015 roku został przyjęty. Niedawno, w marcu 2015 roku Senat RP przyjął ustawę, co prowadzi do ostatniego kroku prawnego, czyli podpisania ustawy przez Prezydenta RP.
Ten dokument, nazywany przez niektórych „diabelskim”, stworzył ramy dla prawnego przeciwdziałania wobec przemocy wobec kobiet oraz przemocy domowej, uwzględniając różnorodność jej form. Konwencja ma charakter europejski, zatem dotyczy właśnie tego poziomu, choć jej sygnatariusze zobowiązani są do stosowania jej zapisów w wewnętrznym prawodawstwie. Dokument ten dużo uwagi poświęca także systemowi monitorowania wdrażania zapisów Konwencji. Zapisy dokumentu postrzegają przemoc wobec kobiet jako jedno z podstawowych działań mających na celu wymuszenie podległej pozycji kobiety względem mężczyzny, zwracając szczególną uwagę na społeczny, kulturowy czy tradycyjny charakter tych zachowań.
Konwencja dostrzega fakt, iż kobiety i dziewczęta są bardziej narażone na przemoc niż chłopcy czy mężczyźni. Ma to miejsce zwłaszcza w sytuacji działań wojennych, kiedy to kobiety padają ofiarami napaści na tle seksualnym. Jednak jak podkreślają autorzy dokumentu, ofiarami przemocy zwłaszcza domowej są także chłopcy czy mężczyźni, a Konwencja ma na celu ochronę wszystkich ofiar bez względu na płeć biologiczną czy płeć społeczno-kulturową.
Dlaczego więc, przy tak szczytnych i słusznych założeniach dokumentu, w społeczeństwie toczy się taka ożywiona dyskusja? Politycy zaliczający się do prawej strony sceny politycznej tłumaczą, że Konwencja nie ma wiele wspólnego z ochroną ofiar przemocy. Jest to przemycanie wrogiej, szkodliwej ideologii gender, a Polska zmierza ku ideologii chaosu kulturowego. Brak słów na ignorancję oraz uprzedmiotowienie problemu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej każe zadać pytanie, czy aby w tej chwili nie ma się do czynienia z ideologią chaosu, usprawiedliwiania bicia kobiet, bo „zupa była za słona”. Konwencja ma za zadanie wprowadzenia rozwiązań prawnych, które pomogą w walce z przemocą nie tylko domową. Niezrozumiałe wydaje się więc stawanie okoniem przed jej ratyfikacją.

Jak powszechnie wiadomo, na całym świecie coraz częściej dochodzi do przypadków przemocy domowej. Według najnowszych badań, jej najczęstszymi ofiarami niezmiennie pozostają kobiety. Jeżeli więc padłyśmy ofiarą przemocy domowej, powinnyśmy zdawać sobie sprawę z kilku istotnych faktów, które znacznie przyspieszą postępowanie karne przeciwko naszemu oprawcy.

Jeżeli ten problem nas dotyczy, bez wątpienia zależy nam na jak najszybszym usunięciu sprawcy z naszego mieszkania. W tym celu należy natychmiast udać się na policję i złożyć doniesienie o popełnieniu przestępstwa. Od tego momentu agresywna osoba będzie uznana za podejrzaną w sprawie karnej, dzięki czemu sąd lub prokuratura może powziąć wobec niej stosowne środki zapobiegawcze (m.in. nakaz opuszczenia mieszkania, zakaz zbliżania się lub nawet areszt tymczasowy).

Warto zaznaczyć, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zawsze należy składać osobiście i ustnie. W ten sposób umożliwimy funkcjonariuszom natychmiastowe przesłuchanie nas w charakterze świadka/pokrzywdzonego. Udzielenie im wszystkich istotnych informacji np. danych osobowych pozostałych świadków już we wstępnej fazie postępowanie znacznie przyśpieszy cały proces.

Musimy też być świadome, że jako potencjalne ofiary przemocy mamy też prawo domagania się natychmiastowej ochrony przed agresywną osobą. Powołując się na możliwość zagrożenia zdrowia lub życia możemy zażądać od funkcjonariuszy usunięcia agresora z domu lub (jeśli jest to według nas niewystarczające) wystosowania prośby o tymczasowe aresztowanie sprawcy.

Uznanie, ochrona i urzeczywistnienie praw kobiet powinno być pierwszym krokiem w walce o równość płci we współczesnym świecie. Mówiąc o walce o prawa kobiet, mamy tu na myśli przede wszystkim podjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu uznanie ich obecności i aktywności w życiu publicznym.

Warto zauważyć, że jeszcze nie tak dawno temu tzw. „powszechne prawa obywatelskie” dotyczyły wyłącznie mężczyzn. Kobiety dysponują prawem wyborczym, prawem do edukacji i niezależności ekonomicznej dopiero od kilkudziesięciu lat. Fakt, że prawa kobiet są w rzeczywistości prawami człowieka, do tej pory nie jest rozpowszechniony w ogólnej świadomości narodowej Polaków. Stąd też narodziła się potrzeba powstania ustawy o równym statucie kobiet i mężczyzn, której zadaniem byłoby jednoznaczne sprecyzowanie na czym polega równość obojga płci we wszystkich aspektach życia społecznego.

Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że powszechna walka o prawa kobiet rozpoczęła się dopiero 30 lat temu. Najważniejszym wydarzeniem, które zainicjowało takie działania na ogólnoświatową skalę była konferencja w Nairobi. Wcześniej kobiety przez dziesiątki lat dochodziły do swoich praw w rozproszeniu, w obrębie różnorodnych organizacji kobiecych. Dopiero konferencja w Nairobi, w której udział wzięły kobiety ze wszystkich stron świata, zaowocowała licznymi postanowieniami m.in. powołaniem niezbędnych do tego celu instytucji o zasięgu, zarówno krajowym, jak i międzynarodowym.

Od tego momentu sprawą kluczową stało się dbanie o stabilizację prawną tychże instytucji oraz wynikające z niej statutowe sprecyzowanie kompetencji. Od tej pory istotną funkcję pełnić będzie także urząd Pełnomocnika ds. Równego Statutu Kobiet i Mężczyzn.

Do jego/jej najważniejszych zadań  należeć będzie m.in. organizowanie szkoleń dla pracowników administracji i wymiarów sprawiedliwości, nauczycieli oraz organizacji pozarządowych. Organizować będzie również konferencje dotyczące równości kobiet w ubieganiu się o pracę, edukację i opiekę zdrowotną.