Afryka jest kontynentem, w którym status kobiet jest z jednej strony utożsamiany z matką, rodzicielką, z źródłem wiedzy i mądrości, z drugiej natomiast z niskim statusem społecznym, niskim wykształceniem oraz tradycyjnym okaleczaniem kobiet.

Jedną z najstraszniejszych praktyk, które dotyczą kobiet w Afryce jest ekscyzja, a więc okaleczanie zewnętrznych narządów rozrodczych kobiet w części lub w całości. Przykładem tego tupu osób jest historia jednej  z modelek – Waris Dirie. Jest historia została opowiedziana w książce oraz filmie „Kwiat pustyni”. Jest to niezwykle poruszająca, dramatyczna i niezwykła historia kobiety, którą po ucieczce z własnego kraju próbuje związać koniec z końcem, a mimo dramatów jakie spotkały ją w życiu znajduje szczęści, a co ważniejsze sposób by swoimi doświadczeniami podzielić się z innymi osobami na całym świecie. W Afryce jest jeszcze kolejny problem dotyczących kobiet. Bardzo często są one wydawane za mąż jeszcze jako dzieci. Ich ciała nie są jeszcze w pełni dojrzałe, a mimo to zachodzą w ciążę. Wynikiem takiej akceptacji rzeczywistości mamy społeczeństwo, które nie widzi niczego złego w tym, że dziecko rodzi inne dziecko. Kuriozalne jest, to że mimo takiego traktowania kobiet są one w Afryce największa wartością. Kobieta w Afryce często była osobą, która strzegła tradycji plemiennych (mowa o czasach przedkolonialnych), a w społeczeństwie funkcjonował matriarchat. Wytłumaczenie tego było dość prozaiczne i proste. Otóż ojców można było mieć wielu, matkę natomiast tylko jedną.

Wiele rzeźb i figur pochodzących z gorącego lądu przedstawia kobietę brzemienną, matkę, rodzicielkę niosącą swoje dziecko na plecach. Jedną z dziwacznych tradycji ludu Joruba było wykonywanie masek ciała kobiety ciężarnej. Takie maski, czy też stroje używali później mężczyźni w tańcu. Inne ludy afrykańskie tworzą laleczki płodności nazywane akuaba, które mają za zadanie przynieść kobiecie szczęście oraz płodność. Obecnie jest to bardzo popularna pamiątka turystyczna. Obecnie w dziełach sztuki współczesnej problem kobiecości jest bardzo mocno zakorzeniony i obecny. Nie mówimy tutaj tylko o kręgach feministycznych czy lesbijskich – wiele artystek i artystów zawiera w swoich dziełach problem ekscyzji. Kenijka Wangechi Mutu w swoich dziełach podejmuje problem dekonstrukcji kobiecego ciała, które w dalszym ciągu okryte jest tabu i podlega zwierzchnictwu mężczyzn. Ciało kobiety jest ważnym elementem twórczości wielu artystów na całym świecie. Jest to kierunek jak najbardziej pozytywny, który może w przyszłości zmieni postrzeganie kobiet, ich ciała, ich kobiecości, ich poświęcenia jako matek i pomoże w ulepszeniu obecnego świata.

Girls on Fire to kobiecy zespół muzyczny, który tworzą Joanna Cholewa, Marta Dzwonkowska oraz Monika Wiśniowska-Basel. Główny nurt muzyczny zespołu dotyka pogranicza gospel, popu i R&B. Głośno stało się o zespole w tym roku za sprawą festiwalu opolskiego, który odbył się w tym roku. Jednak o tym nieco później.

Założycielki i członkinie zespołu poznały się w 2004 roku podczas pracy nad spektaklem w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Jednak początek ich kariery przypada na końcówkę roku 2012, kiedy to wzięły udział w eliminacjach do III edycji programu X Factor. Na początku roku 2013 wystąpiły w programie prezentując utwór „As” Steviego Wondera. Przeszły do kolejnych etapów już w odcinkach na żywo. Finalnie zajęły piąte miejsce i mimo, że odległe to taka pozycja pozwoliła im na regularne granie koncertów. W Noc Sylwestrową w 2016 roku grały na rynku we Wrocławiu. W 2017 roku wydały swój pierwszy album studyjny, zatytułowany „Siła kobiet”. W kolejnym roku ze swoim sztandarowym utworem z płyty (o tym samym tytule) zakwalifikowały się do „Debiutów” w ramach 55. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. To właśnie ta decyzja wywołała bardzo kontrowersyjne wypowiedzi w szczególności w mediach prawicowych. Domagały się one wykluczenia piosenki z festiwalu, ponieważ uważano, iż jest ona: „nieoficjalnym hymnem na czarnych protestach, skupiających zwolenników zabijania dzieci nienarodzonych” oraz, że TVP pozwalając na udział zespołu w festiwalu „promuje związki homoseksualne oraz komunizm”.

Utwór „Siła kobiet” poświęcony jest niezwykle ważnej problematyce – dyskryminacji kobiet oraz przemocy wobec nich. W teledysku do tego utworu przedstawiono słynne wydarzenia, które miały miejsce w przeszłości, a dotyczyły emancypacji kobiet na świecie oraz w Polsce. Wśród tych scenek, jest również ta odnosząca się do Czarnego Protestu – demonstracji mającej na celu przeciwstawienie się prawu zaostrzającemu prawa aborcyjne w Polsce. Takie zestawienie sen oburzyły środowiska katolickie. W Internecie powstała petycja przeciwko udziałowi zespołu w festiwalu, która została wysłana do prezydenta Opola oraz prezesa TVP Jacka Kurskiego. Same artystki odniosły się do całej sprawy pisząc: „Piosenka „Siła kobiet” to głos w sprawie, a nie przeciw. To zaproszenie do dyskusji. Teledysk „Siły kobiet” jest obrazem historii problemów kobiet na przełomie wieków. Rozmaitych problemów – od kwestii związanych z równouprawnieniem, prawami wyborczymi, prostytucją czy operacjami plastycznymi aż po aborcję i antykoncepcję, rytualne obrzezanie kobiet w Afryce, czarne protesty, gwałty, przemoc domową. Jest to ujęcie historyczne, symboliczne i przekrojowe. Nie jest to manifestacja polityczna!” A co wy sądzicie o całej tej sytuacji? Zapraszamy do komentowania.

Kobiety zawsze były dyskryminowane. Jako osobniki słabsze z góry były ustanowione na gorszej pozycji. Jednak od pewnego czasu powoli ten trend się zmienia. Powstają odpowiednie fundacje, które pomagają kobietom. Jedną z takich organizacji jest Centrum Praw Kobiet.

Centrum Praw Kobiet to fundacja, której misja jest działanie na rzecz przeciwdziałania wszelkim formom przemocy oraz dyskryminacji kobiet w ich życiu prywatnym, zawodowym i publicznym. Fundacja ma na celu stworzenie takich warunków, by kobiety mogły korzystać w pełni ze swoich praw. Główne idee kierujące fundacją to: przekonanie, że „prawa kobiet są niezbywalną, integralną i niepodzielną częścią fundamentalnych praw człowieka, a przemoc wobec kobiet, niezależnie od tego, czy sprawcą jest członek rodziny, inna osoba lub grupa osób czy państwo, stanowi naruszanie tych praw”. Poza tym należy pamiętać, iż państwo ma w obowiązku chronić kobiety przed wszelkimi formami przemocy oraz dyskryminacji. Dodatkowo państwo jest odpowiedzialne za wszelkie zaniechania w wywiązywaniu się z tych obowiązków.

Fundacja wskazuje, iż w demokracji nie można się ograniczać jedynie do wymiaru społecznego oraz zapewnieniem formalnej gwarancji równouprawnienia. Mężczyźni oraz kobiety muszą mieć równe szanse w dostępie do wszelkich stanowisk publicznych, ale również w takich dziedzinach życia jak praca. Dotyczy to również każdego zwykłego dnia. Równość dotyczy wszystkich jednakowo. Kobiety powinny móc decydować o swojej płodności, ochronie przed przemocą i innych sferach życia ich dotyczących. Wiadomym jest, iż nie będzie takiego działa jeżeli nie będą one dotyczyły zarówno mężczyzn jak i kobiet jednakowo. Fundacja udziela pomocy prawnej, psychologicznej, zawodowej oraz w razie potrzeby również bezpiecznego schronienia. Każda kobieta powinna mieć zapewniony dostęp do specjalistycznej i kompleksowej pomocy oraz możliwość wyboru oferty, z której chce skorzystać. Organizacja dąży do tego aby pokrzywdzone kobiety były aktywnym podmiotem w procesie tworzenia prawa i rozwiązań instytucjonalnych, które maja stać na straży ich praw i wolności. Fundacja została wyróżniona wieloma nagrodami między innymi: Nagrodą Rady Miasta Stołecznego Warszawy 2017 oraz Nagrodą Fundacji POLCUL Jerzego Bonieckiego dla prezeski Fundacji Urszuli Nowakowskiej za założenie Fundacji Centrum Praw Kobiet – 2016.

Ustawa o reprezentacji ludu z 1918 r. Była aktem parlamentu przyjętym w celu zreformowania systemu wyborczego w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Czasami jest nazywana czwartą ustawą o reformie. Akt ten był pierwszym, który obejmował wszystkich mężczyzn w wieku powyżej 21 lat w systemie politycznym, oraz kobiety powyżej 30 roku życia, które posiadały 5 funtów majątku. Ustawa ta była niezwykle ważnym aktem przyznającym kobietom praw wyborcze.

Ustawa o reprezentacji ludowej z 1918 r. rozszerzyła prawa wyborcze poprzez zniesienie praktycznie wszystkich kwalifikacji majątkowych dla mężczyzn jednocześnie przyznając prawa kobietom powyżej 30 lat, które spełniły minimalne wymogi w zakresie własności. Uwłasnowolnienie tej ostatniej grupy zostało zaakceptowane jako uznanie wkładu pracowników obrony kobiet. Jednak kobiety nadal nie były politycznie równe mężczyznom (którzy mogliby głosować w wieku 21 lat). Pełna równość wyborcza została osiągnięta w Irlandii w 1922 r., niestety jednak nie pojawiła się w Wielkiej Brytanii aż do wydania Ustawy o reprezentowaniu ludzi z 1928 r . Jakie były najważniejsze zapisy ustawy? Wszyscy mężczyźni powyżej 21 lat uzyskali głos w okręgu wyborczym, w którym mieszkali. Mężczyźni, którzy ukończyli 19 lat podczas służby w związku z pierwszą wojną światową, mogli również głosować, nawet jeśli mieli mniej niż 21 lat, choć nie było wątpliwości, czy mogliby to zrobić po zwolnieniu z pracy. Kobiety w wieku powyżej 30 lat otrzymały głos, ale tylko wtedy, gdy były zarejestrowanym właścicielem (lub małżeństwem z zarejestrowanym właścicielem nieruchomości) gruntów lub budynków o wartości podlegającej opodatkowaniu powyżej 5 funtów. Ustawa dodała do elektoratu 8,4 miliona kobiet, a także 5,6 miliona mężczyzn. Był to zatem największy ze wszystkich aktów reform w zakresie dodawania elektoratu w historii Wielkiej Brytanii.

Liczebność elektoratu potroiła się z 7,7 miliona osób uprawnionych do głosowania w 1912 roku do 21,4 miliona do końca 1918 roku. Kobiety stanowiły obecnie około 43% elektoratu. Gdyby kobiety zostały uwłaszczone w oparciu o te same wymagania co mężczyźni, byliby oni w większości z powodu utraty ludzi podczas wojny. To może wyjaśniać, dlaczego ustalono wiek 30 lat. Poza zmianami w prawie wyborczym, ustawa ustanowiła również obecny system przeprowadzania wyborów powszechnych w jeden dzień, w przeciwieństwie do rozłożenia na kilka tygodni.

W naszym ostatnim artykule poruszyliśmy temat powstania oraz walki sufrażystek o prawa wyborcze kobiet. Historia ruchu sufrażystek miała ogromny wpływ nie tylko na prawa kobiet, ale również na politykę społeczną, gospodarcza i ekonomiczną państw, w których owy ruch miał miejsce. Działania tych dzielnych kobiet są zapisane na kartach historii i nigdy nie powinny być zapomniane.

W 1913 roku, w głównej mierze w odpowiedzi na działania rządu brytyjskiego, który wprowadził ustawę „o kocie i myszy” WSPU, a więc Women’s Social and Political Union, ustanowiło stowarzyszenie kobiet znanych jako „Bodyguard”. Ta organizacja miała jeden cel – ochronę prominentnych sufrażystek przed aresztowaniem. Osobą, która była pod szczególną opieką stowarzyszenia była Emmeline Pankhurst. Organizacja ta miała swojego trenera sztuk walki w osobie Edith Margaret Garrud i mogła pochwalić się wieloma akcjami skierowanymi przeciwko policji w obronie swoich liderów. Powstanie takiej jednostki bojowej sufrażystek było konsekwencją skutków spotkań organizowanych przez ruch kobiet. Coraz częściej podczas wystąpień publicznych sufrażystek dochodziło do ataków na same kobiety, co tylko potwierdziło zasadność stworzenia takiej jednostki. Kobiety nauczone samoobrony mogły nie tylko bronić się przed męską przemocą, ale nad to stawały się pewniejsze siebie, dzięki czemu ich działania były skuteczniejsze.

Początek pierwszej wojny światowej przyniósł dość duże zmiany jeżeli chodzi o ruch sufrażystek. Odsunęły one swoją działalność wyborczą na bok, a skupiły się w głównej mierze na jak największym uczestnictwie w działaniach wojennych. Nie mówimy tutaj oczywiście o samej walce na froncie, ale o pomocy w realizacji wspólnego celu – wygraniu wojny. Zgłaszały się one na ochotnika do wszelkich prac, również tych typowo męskich, w wyniku czego opinia publiczna dużo pozytywniej odbierała sufrażystki i ich działania. Niestety takie ukierunkowanie działań doprowadziło do rozłamu na dwa ugrupowania. Główny nurt był reprezentowany przez wspomnianą już Emmeline Pankhurst oraz WSPU. Bardziej radykalne sufrażystki założyły własną organizację pod nazwą Worker’s Socialist Federation pod przewodnictwem córki Emmeline – Estelle Sylvii Pankhurst. Dzięki samym działaniom sufrażystek podczas wojny doszło do kompromisu z rządem. 6 lutego 1918 weszła w życie ustawa o reprezentacji ludu z 1918, która w praktyce zniosła wszelkie kwalifikacje majątkowe jeżeli chodzi o prawa wyborcze mężczyzn (w praktyce wiek 21 lat dawał mężczyznom prawa wyborcze), jednak również odniosła się do samych kobiet. Kobiety w wieku powyżej 30 lat otrzymały głos, pod warunkiem posiadania odpowiedniego cenzusu majątkowego lub przynależności do lokalnego rejestru rządowego. Trudno tutaj oczywiście mówić o jakimkolwiek równouprawnieniu obu płci, jednak dzięki ustawie prawie 8,4 miliona kobiet otrzymało prawa wyborcze. Od listopada tego samego roku kobiety również otrzymały prawo uczestnictwa w wyborach do parlamentu. 10 lat później kolejna ustawa ludowa zrównała kobiety z mężczyznami jeżeli chodzi o prawa wyborcze dostosowując ich prawa do tych, które otrzymali mężczyźni w 1918 roku.

Wiele mówi się o szklanych sufitach, lepkich podłogach i wielu innych mechanizmach, które powstrzymują kobiety przed awansowaniem, przed zdobywaniem wyższych stanowisk, lepszej płacy. Tymczasem Eurostat zaprezentował najnowsze wyniki badań, z których wynika, iż Polska znajduje się na drugim miejscu razem z Bułgarią, pod względem obsadzania kobiet na stanowiskach menedżerskich. Ważne jest, że to zaszczytne drugie miejsce jest osiągnięciem na skalę europejską.
Choć statystyki pokazujące liczbę kobiet menedżerek są tak optymistyczne, to niestety pokazują także ciemniejszą stronę tego zjawiska, a mianowicie wysokość wynagrodzeń. Oto średnio o 27,7 procent mniej zarabiają panie menedżerki niż panowie na tych samych stanowiskach. Proceder te wciąż jest upowszechniany, pomimo ich prawo zabrania dyskryminacji płacowej którejkolwiek z płci.
Na tle Unii Europejskiej, w które aż 35 procent kobiet zatrudnionych jest na stanowiskach menedżerskich, Polska więc prezentuje się całkiem nieźle. Najwięcej kobiet zatrudnionych na stanowiskach menedżerskich pracuje na Łotwie i to właśnie tam kobiety stanowią ponad 53 procent osób zatrudnionych na stanowiskach menedżerskich. Ten ewenement na skalę europejską nie powtarza się niestety w żadnym innym kraju unijnym.
Na drugim miejscu w tym rankingu znajdują się Bułgaria i Polska, których wynik jest taki sam i wynosi 44 procent. Na trzecim miejscu znajduje się Zielona Wyspa, czyli Irlandia z wynikiem 43 procent. O jeden procent mniej pracuje w Estonii, a już dwa procent mniej względem Irlandii pracuje na Litwie, Węgrzech i Rumunii. Zaledwie 40 procent kobiet menedżerek zatrudnionych jest we Francji i Szwajcarii.
Niemcy, Włochy i Cypr znalazły się na ostatnim miejscu pod względem liczby kobiet menedżerek, a procent ich zatrudnienia wynosi zaledwie 22. Wyprzedziły ich między innymi Belgia i Austria z wynikiem 23 procent oraz Luksemburg z wynikiem 24 procent.
Smutnym wynikiem jest także porównanie wynagrodzeń kobiet i mężczyzn menedżerów. Jak wynika z badania, kobiety w całej Unii Europejskiej zarabiają mniej niż mężczyźni o średnio 23,4 procent. Najmniejsza różnica w wynagrodzeniach między mężczyznami a kobietami na tym samym menedżerskim stanowisku wyszła przy porównywaniu wynagrodzeń w krajach Rumunii (5%), Słowenii (12,4%), Belgii (13,6%) oraz Bułgarii (15%). Największe dysproporcje między wynagrodzeniami obu płci występują na Węgrzech (33,7%), we Włoszech (33,5%), czy w Czechach (29,7%). W Polsce różnica ta kształtuje się na poziomie 27,7 %, co oznacza, że kobiety średnio zarabiają około jednej czwartej kwoty mniej.

Stereotypy, uprzedzenia, normy moralne to hamulce ludzkiego szczęścia. Dlaczego? Bo narzucają wizję świata, pełnienie ról społecznych zgodnych z jakąś przyjętą, uśrednioną normą. No właśnie. Uśrednioną. Oznacza to, że komuś coś zabrano, a komuś innemu dodano. I choć obie te osoby mogły tego nie chcieć dać, wziąć, to zostały uszczęśliwione na siłę. Bo tak wygląda norma. Uśredniona norma. Takie obrazki widzi się i słyszy codziennie. A co to za matka? dziwią się inne mamusie siedzące w parku przy placu zabaw – Ma różowe włosy! Na pewno to patologia! Szybko osąd i już łatka gotowa. Tymczasem ta mama w różowych włosach może być najwspanialszą, najmądrzejszą i najwrażliwszą z tych wszystkich mam przebywających w parku. Ale łatkę dostała – patologia.
Takie krzywdzące określenia, oceny dotykają nie tylko rodziców, ale w zasadzie każdego. Łamanie tychże stereotypów to długi, żmudny i trudny proces, wymagający chęci i zrozumienia z obu stron. Można wyobrazić sobie inną sytuację. Przystojny młody mężczyzna czeka z kwiatami w kawiarni. Siedzące obok młode kobiety zerkają na niego zalotnie, uśmiechają się, a on niewzruszony czeka. W końcu do jego stolika podchodzi kobieta wyraźnie od niego starsza. Witają się bardzo serdecznie, raczej nie po przyjacielsku, a on wręcza jej kwiaty. Młode kobiety wymieniają się zdziwionymi spojrzeniami i za chwilę padają komentarze, że koleś znalazł sobie sponsorkę. Bo właśnie tak traktowani są młodzi mężczyźni, którzy wchodzą w związek ze starszą od siebie kobietą.
Co ciekawe, kiedy to kobieta jest młodsza, nawet sporo, nie wzbudza to takiego niezdrowego zainteresowania jak młodszy kochanek. Nasza kultura chce jakby pominąć aspekt seksualności kobiety, jej potrzeb, które zmieniają się z biegiem lat. Należy pamiętać, że w szczytowej formie kobieta jest około trzydziestego piątego roku życia. Wówczas już wie, czego oczekuje od partnera, jakie lubi pozycje czy grę wstępną. Ma już doświadczenie w „sprawach łóżkowych”, więc jest wymagającą partnerką. Tymczasem jak pokazują badania, mężczyzna w wieku 19-25 lat przeżywa właśnie największą aktywność seksualną, zatem nie powinno dziwić, że młodzi mężczyźni wybierają starsze kobiety właśnie, by zbudować swoje łóżkowe doświadczenie. W zasadzie powinno to o nich dobrze świadczyć, gdyż obcując z doświadczoną, wiedzącą, czego chce kobietą, może dać im wiedzę oraz okazję do wypróbowania nowych doznań. Tymczasem związki takie to ciągle tabu. Kiedy to słynne gwiazdy łączą się w pary z młodszymi mężczyznami, to nie dość, że na początku rozpisują się o tym media bezlitośnie wypominając im wiek i różnić lat, to jeszcze nijako piętnują owe pary. Tak było w przypadku związku choćby Jennifer Lopez i jej tancerza lub Demi Moore z Ashtonem Kutcherem.

Setki komiksów, filmów, książek, opowiadań, nowel i innych utworów poświęconych jest superbohaterom. To oni ratują świat, zwalczają zło i ratują niewinnych. Problem polega jednak na tym, że ci superbohaterowie to mężczyźni. Legendarni królowie, jak król Artur, czarnoksiężnicy jak Merlin, bohaterowie ludu uciśnionego jak Robin Hood, to mężczyźni. A co z kobietami? One są tylko tłem, dopełnieniem tych heroicznych postaci. Na szczęście w świecie fantastyki jest także miejsce na superbohaterki. Nie są one jednak tak eksponowane jak mężczyźni. Niemniej jednak bez nich trudno byłoby sobie wyobrazić choćby uniwersum Marvela. Niestety, mało jest takich bohaterek, które posiadałyby oryginalną moc, niemęskie cechy czy własną, niemęską nazwę. Oto najważniejsze i najbardziej popularne kobiece bohaterki komiksów oraz ich ekranizacji.
Z grupy bohaterek, niebędących żeńskim odpowiednikiem męskiego superbohatera, na pierwszym miejscu należy wskazać Storm czyli Ororo Munroe. Jej ksywka pochodzi od nadnaturalnej mocy kontrolowania pogody. Ororo pochodzi z fikcyjnego państwa Wakandy, położonego w Afryce, a nazywanego królestwem Czarnej Pantery. Jest jedną najbardziej rozpoznawalnych superbohaterek należących do grupy X-Men. Jej charakterystyczne białe włosy pięknie kontrastują z ciemną skórą. Najbardziej spodobała się publiczności w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, kiedy to nadano jej punkowy wygląd.
Inną superbohaterką jest Jean Grey, o której śmiało można powiedzieć, że stała się najpotężniejszym mutantem w uniwersum Marvela. Jej ksywka to Marvel Girl lub Phoenix. Jej nadprzyrodzoną mocą jest telekineza i telepatia, a gdy dochodzi do połączenia jej mocy z potężną siłą kosmiczną, jej potęga sięga zenitu. Jean to postać tragiczna, bo mimo swej siły, nie może odnaleźć szczęścia i spokoju. Jej moc jest błogosławieństwem i przekleństwem jednocześnie. Podkochuje się w niej Wolverine, choć jest związana z Cyclopsem.
Ciekawym pomysłem jest postać Black Widow, czyli Czarnej Wdowy. Na prawdę nazywa się Natalia „Natasha” Alianovna Romanova i jest byłą agentką KGB, która przeszła na stronę amerykańską. Została stworzona za pomocą tego samego serum co Kapitan Ameryka. Na młodziutką Natashę podziałało ono jednak inaczej. Dało jej wieczną młodość i niesamowitą sprawnosć fizyczną. Do tego dochodzą jej niezwykłe talenty empatyczne, których używa bez ograniczeń. Ma urok osobisty, nieskazitelną urodę i przywdziewa czarny, skórzany kombinezon. Taka kombinacja działa na mężczyzn. Zawsze.
W grupie superbohaterek, które są żeńskimi odpowiednikami męskich bohaterów jest między innymi She-Hulk. To dziwna postać, dość niezwykła. Co ciekawe, to jej pierwszej poświęcono całą serię komiksów. She-Hulk to prawniczka, Jennifer Walters, która na codzień zajmuje się problemami superbohaterów. Bycie prawnikiem nie przeszkadza jej jednak w prowadzeniu dość rozrywkowego, przesyconego romansami, życia prywatnego.
Do grona kobiecych superbohaterek zaliczyć można także Spider-Woman, Batgirl czy Super Girl. To bohaterki, które są żeńskimi odpowiednikami znanych herosów.

Każdy ma je w portfelu. Nie zawsze jest czas na kontemplacje kto i dlaczego znalazł się na wartościowym papierku. W Polsce, podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, na banknotach znajdują się sami mężczyźni. W Polsce dyskusja o wizerunku kobiety na banknocie 500-złotowym wybuchła z chwilą, gdy Narodowy Bank Polski podał do wiadomości, że takowy banknot ma być drukowany, a prace nad jego wzorem właśnie się rozpoczęły. W tym momencie wybuchła dyskusja na temat kto powinien widnieć na nowym banknocie.

Kandydatką na objęcie wizerunkiem nowego banknotu była święta Jadwiga, Królowa Polski. Niestety, przegrała z Janem III Sobieskim. Mężczyzną. I co by tu dużo nie mówić, w PRL’u funkcjonowały banknoty z podobiznami znanych Polek, jak choćby słynna 20 000 zł z Marią Skłodowską-Curie.
Tymczasem za wielką wodą, w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej rozgorzała podobna dyskusja. Oto zbliża się setna rocznica wprowadzenia ważnej dla kobiet, dziewiętnastej poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, dzięki której Amerykanki otrzymały prawa wyborcze. O ważnej rocznicy, która przypadnie w 2020 roku, przypomina organizacja Women on 20s. To właśnie z inicjatywy tej organizacji miałaby nastąpić wymiana banknotu dwudziestodolarowego. Obecnie widnieje na nim podobizna siódmego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Andrew Jacksona. Jak przypominają członkowie i zwolennicy Women on 20s, prezydent Jackson nie był aż tak krystaliczną postacią, by upamiętniać jego prezydenturę na banknotach. Jak wytyka się Jacksonowi, siódmy prezydent przyłożył rękę do wysiedlenia Indian z terenów bogatych w surowce naturalne. Do tego nie był zwolennikiem papierowych pieniędzy, znacznie bardziej wolał złoto i srebro w monetach.
Jak przekonują zwolennicy umieszczenia kobiety na banknocie dwudziestodolarowym, historia Stanów Zjednoczonych nosi w sercu wiele wspaniałych, odważnych i zapisanych na kartach dziejów tego państwa kobiet. Aby wybrać tę, która zasłużyła, by swą podobizną znaleźć się na banknocie, Womens on 20s na swojej stronie internetowej rozpoczęli głosowanie przedstawiając piętnaście wybitnych kobiet. Jedna z nich miałaby zastąpić prezydenta Jacksona. Spośród trzech kandydatek z największą liczbą głosów zostanie wybrana jedna, która z kolei przedstawiona będzie wówczas urzędującemu prezydentowi.
Tymczasem w Polsce dyskusja o kobietach na banknoty została ucięta prezentacją nowego banknotu pięciuset złotowego, na którym widnieć będzie podobizna króla Jana III Sobieskiego. Czy kiedykolwiek uda się i w naszym kraju przeforsować pomysł ozdabiania pieniędzy wizerunkami znanych i szanowanych Polek, nie wiadomo. Należy jednak mieć nadzieję, że w Stanach Zjednoczonych akcja ta przyniesie oczekiwany sukces i zainspiruje polskie środowisko feministyczne do walki o odpowiednie uhonorowanie wybitnych Polek.

Niedługo na ekrany polskich kin wejdzie film „Królowa pustyni” w reżyserii Warnera Herzoga. Film opowiada historię życia jednej z najciekawszych i najbardziej niezwykłych Brytyjek, Gertrude Bell. Była ona pisarką, alpinistką, doradcą politycznym i archeologiem, ale przede wszystkim podróżniczką i miłośniczką tematyki bliskowschodniej. Wraz z Thomasem Edwardem Lawrence’m miała duży udział na utworzenie państwa Irak.
Gertrude Margaret Lowthian Bell urodziła się 14 lipca 1868 roku, a zmarła 12 lipca 1926 roku. Pochodziła z rodziny dosyć zamożnej. Jej dziadek, Lowthian Bell był jednym z najlepiej usytuowanych przemysłowców w królestwie. Jej ojciec, Thomas Hugh Bell, ukończył studia we Francji, a także w Niemczech. To on był sukcesorem wielkiej fortuny Bell. Matka Gertrude, Mary Shield, szybko zmarła pozostawiając 3-letnią przyszłą podróżniczkę oraz malusieńkiego Maurice Bell. Ojciec Gertrude ożenił się ponownie z pisarką Florence Ollife. Stałą się ona przyjaciółką Gertrude.
Gertrude Bell była bardzo dobrze wykształconą kobietą jak na tamte czasy. Naukę rozpoczęła w szkole Queens College w Londynie. Następnym krokiem w jej edukacji były studia na Oksfordzie, które ukończyła z wyróżnieniem. Po studiach wyjechała do Bukaresztu, by spędzić tam zimę. Wówczas w stolicy Rumunii jej wuj, Frank Lascelle, był ambasadorem. Pozwoliło to na uczestniczenie Brytyjki w licznych balach dyplomatycznych, gdzie miała okazję poznać między innymi Valentine’a Chirola, a także być przedstawioną królowi Rumunii, Karolowi I i jego małżonce. Po powrocie do Londynu, została przedstawiona na londyńskim dworze, jednak żaden z gentlemanów nie sprostał jej wyobrażeniom o mężu. Szybko rozpoczęła naukę perskiego, by w towarzystwie swej ciotki Mary Lascelle udać się do Teheranu. Tam jej wuj, Frank, pracował jako ambasador na dworze Sha Naser Od Dina.
Serce młodej Bell zabiło mocniej dla Cadogana, który pracował w ambasadzie brytyjskiej w Teheranie. Odwzajemnione uczucie nie przyniosło jednak szczęścia. Rodzice Gertrude nie wyrazili zgody na małżeństwo, gdyż zarówno ojciec Cadogana jak i on sam, posiadali spore długi. Ojciec Gertrude bał się, że jego córka nie będzie żyła w godnych siebie warunkach. Podróżniczka jednak liczyła na to, że kariera jej wybranka w dyplomacji pozwoli na zapewnienie im odpowiedniego poziomu życia. Niestety, Cadogan zmarł na zapalenie płuc, a Gertrude nigdy nie wyszła za mąż. Jako niezwykła kobieta, Gertrude Bell wraz ze swoim bratem odbyła podróż dookoła świata, zatrzymując się na dłużej w Hongkongu i Tokio. To był czas, gdy odkryła, że kocha wspinaczkę górską.
Bell zyskała miano córki pustyni, gdyż śmiało spotykała się z szejkami i liderami arabskimi, z którymi rozmawiała bez tłumaczy. Jej zaangażowanie, chęć poznania arabskiej kultury i historii sprawiły, że była niekwestionowanym ambasadorem Wielkiej Brytanii na Bliskim Wschodzie. To dzięki niej powstało Muzeum Irackie w Bagdadzie.