Kobiety nie mają łatwo na wielu polach życia społecznego. Wciąż są marginalizowane w polityce, muszą przepychać się łokciami w biznesie, zderzają się głową ze szklanym sufitem. Na szczęście są silne i niezależne kobiety, które umieją walczyć o swoje, z wszelkimi przeciwnościami losu. Jedną z nich jest Folorunso Alakija, urodzona w 1951 roku w Nigerii.
Folorunso Alakija może pochwalić się tytułem najbogatszej kobiety w Afryce oraz jednej z najbogatszych czarnoskórych kobiet na świecie. W 2014 roku zdetronizowała medialną magnatkę, Oprah Winfret, i zajęła pierwsze miejsce najbogatszej kobiety na świecie, która ma afrykańskie korzenie. Jest potentatką w przemyśle odzieżowym, naftowym i drukarskim. Stoi na czele grupy The Rose of Sharon Group, do której należy The Rose of Sharon Prints & Promotions Limited, Digital Reality Prints Limited I Famfa Oil Limited. Alakija jest oczywiście najbogatszą kobietą w Nigerii, której majątek szacuje się na 2,1 biliona dolarów. Jest także drugą najbardziej wpływową kobietą w Afryce. Pierwsze miejsce zajmuje Ngozi Okonjo-Iweala. W skali światowej Alakija zajmuje 87 miejsce.
Folorunsho urodziła się w 1951 roku w Lagos. Kiedy miała 7 lat pojechała do Wielkiej Brytanii, by uczyć się tam w podstawowej szkole. Po powrocie do Nigerii uczęszczała do muzułmańskiej szkoły wyższej. Po ukończeniu tej szkoły, znów wyjechała do Wielkiej Brytanii, by podjąć naukę w college’u, gdzie uczyła się jak prowadzić sekretariat. Pojęła także naukę na kierunku związanym z projektowaniem mody.
Swoją przygodę z rynkiem pracy Folorunsho zaczęła w 1974 roku jako sekretarz wykonawczy w przedsiębiorstwie Sijuade w Lagos. Później pracowała w Pierwszym Narodowym Banku Chicago. Później zdecydowała się na założenie firmy krawieckiej pod nazwą Supreme Stitches. Firma w ciągu kilku lat stała się dużą i rozpoznawalną marką, a jej nazwa pozostała jako Rose of Sharon House of Fashion. Jako przewodnicząca i jednocześnie dożywotnia powierniczka Towarzystwa Projektantów Modowych Nigerii, ma swój nieoceniony wkład w promowanie wartości kulturowych Nigerii poprzez modę i styl. W maju 1993 roku potentatka wystąpiła o licencję na poszukiwanie ropy. Takową licencję otrzymała jej firma Famfa Limited. Weszła we współpracę z amerykańskim koncernem Texaco.
Wielki majątek nie pozbawił jej serca. Jest główną fundatorką w Fundacji The Rose od Sharon, która pomaga wdowom oraz sierotom poprzez stypendia naukowe oraz granty biznesowe. Jej firma jest także największym sponsorem Agbami stypendium medycznego oraz naukowego w Nigerii. Tysiące osób corocznie jest właśnie beneficjentami tychże stypendiów.
W życiu osobistym jest żoną prawnika, Modupe Alakija, od 1976 roku. Para doczekała się czwórki dzieci, a także już wnuków.

Kiedy myśli się o feministce, ma się za zwyczaj stereotypowy obraz zaniedbanej kobiety, przy tuszy lub bardzo chudej, o okropnych włosach, zajadającej się fast foodami, z kilkoma kotami w domu. Tymczasem oblicza prawdziwego feminizmu mają bardzo wiele kolorów, odcieni. Śmiało można powiedzieć, że wszędzie tam, gdzie kobiety stawały na przykład do walki u boku mężczyzn, były traktowane na równi z mężczyznami, wykonywały takie same rozkazy, dawały świadectwa feminizmowi. Feminizm w ich wydaniu był walką o wolność w dosłownym tego słowa znaczeniu i byciem równymi z mężczyznami żołnierzami.
W takim rozumieniu heroicznych postaw kobiet, które walczyły i nadal walczą z niesprawiedliwością czy o wolność swoją i innych współbratymców, można zaliczyć wiele kobiet, które podczas powstania w getcie warszawskim stanęły do walki razem z kolegami, mężami, synami. Nie sposób wymienić każdej z nich, gdyż w tym tragicznym zrywie o wolność i godność, zginęło kilkadziesiąt tysięcy osób, w tym kobiet. Są jednak pewne postacie, które wryły się w pamięć historyczną dzięki zachowanemu świadectwu i relacjom, faktom, dowodom. Wśród licznego grona tychże osób, na szczególne wyróżnienie zasługują cztery młode Żydówki, które swoim dzielnym i odważnym działaniem wprawiały i nadal to robią w podziw dla odwagi, determinacji i oddaniu się sprawie wyższej, jaką była walka o wolność.
Niuta Tajtelbaum nosiła pseudonim Wanda Witwicka. Ta młoda kobieta miała aryjskie rysy, co ułatwiło jej działalność sabotażową w Gwardii Ludowej (zbrojnym ramieniu Polskiej Partii Robotniczej). Jednym z jej głośnych wyczynów było wejście do budynku gestapo, odszukanie mężczyzny w czarnym mundurze, zaciągnięcie go w ustronne miejsce, gdzie byli tylko we dwoje i zastrzelenie go tam przy pomocy pistoletu z tłumikiem. Młodziutka Niuta miała na swoim koncie także wysadzenie pociągu z dostawą, obrabowanie banku oraz napad na kawiarnię, w której przebywali SS-mani. Niestety, w czasie powstania walczyła w okolicach ulicy Krasińskich, a Niemcy w końcu ją dopadli. Nie zdążyła połknąć trucizny, więc jej śmierć zakończyła długie i okrutne tortury.
Drugą bohaterką jest Cywia Lubetkin, po mężu Zuckerman. Kobieta aktywnie włączyła się w budowanie ruchu oporu w getcie, powołując Blok Antyfaszystowski. 10 maja 1943 roku wraz z grupą Żydów, w której znalazł się m.in. Marek Edelman, przedostała się na ulicę Prostą. Była też czynnym żołnierzem podczas Powstania Warszawskiego, gdzie walczyła jako członek Armii Ludowej.
Trzecią bohaterką jest Tosia Altman, która 8 maja 1943 roku uczestniczyła w walkach w getcie, kiedy Niemcy odkryli bunkier przy ul. Miłej 18. Podczas ataku na ten obiekt wraz z niewielką liczbą osób udało się jej uciec na aryjską stronę. Trafiła do fabryki klisz na Pradze, gdzie z powodu ran opadła z sił. Niestety, granatowi policjanci ją odnaleźli i przekazali Niemcom. Ci zgotowali jej śmierć w męczarniach.
Ostatnią z czterech bohaterek jest Sarenka czyli Rachel Zilberberg. Kobieta oddała swoje niemowlę do domu dziecka, by aktywnie przyłączyć się do walk wyzwoleńczych. Nagłaśniała m.in. w Wilnie ludobójstwo, którego dopuszczali się Niemcy w getcie. Zginęła w bunkrze przy Miłej 18.

Można bardzo narzekać na polskie rządy, polskich ministrów, ich politykę, jednak są rzeczy, za które rodzice mogą być wdzięczni. Takimi udogodnieniami są niewątpliwie urlopy, które zostały znacznie wydłużone. Pojawiły się także nowe możliwości do ich wykorzystania, między innymi przez ojców czy dające możliwość podzielenia ich na różny czas. To dobre rozwiązania, gdyż pomagają zaplanować odpowiednią opiekę nad dzieckiem. Należy się cieszyć, że poszczególne rządy słuchają rodziców i choć w części spełniają ich postulaty.
Większość świadomych ludzi wie, że przy dzieciach kobiety wyrabiają drugi etat, który niestety wciąż pozostaje bezpłatny, a przynajmniej w kwestii wynagrodzenia pieniężnego nic się nie zmienia. Niestety, rządy nie uwzględniają także postulatu choćby ubezpieczenia mam zajmujących się „zawodowo” dziećmi. Cieszy natomiast fakt, że w kwestii urlopów osoby rządzące podzieliły poglądy rodziców, zwłaszcza mam.
Już od kilku lat funkcjonuje urlop macierzyński i rodzicielski, które połączone mogą trwać nawet do 52 tygodni w przypadku urodzenia jednego dziecka. W przypadku ciąży mnogiej okres ten odpowiednio się wydłuża. Niestety, urlop wychowawczy wciąż jest bezpłatny, a pozostająca na nim mama jest wyłącznie ubezpieczona przez swojego pracodawcę, tzn. opłacane są wyłącznie składki ZUS’owskie.
Można by się uprzeć i stwierdzić, że rząd czy to poprzedni, czy to obecny starają się robić jak najwięcej dla rodziny, dla kobiety. Tymczasem, gdyby porównać warunki rodziców z innych krajów Europy Zachodniej, Polska wciąż ma długą drogę przed sobą. Pomijając bezpłatną opiekę medyczną, dostępność żłobków i przedszkoli, warunki życia rodzin w krajach skandynawskich czy choćby Wielkiej Brytanii są wciąż nieporównywalnie lepsze niż w Polsce.
Irytować może jeszcze jedna rzecz. Można stwierdzić, że będzie to swego rodzaju czepialstwo co do nazewnictwa, ale każda mama lub tata przebywający z dzieckiem więcej niż 8 godzin na dobę wie, że to wcale nie jest urlop. Oczywiście do chwili obecnej nikt nie wymyślił trafniejszego określenia niż urlop macierzyński, wychowawczy, ojcowski itp. Jednak śmiało można stwierdzić, że opieka nad dzieckiem to praca i to wcale nie łatwiejsza niż ta biurowa. Wystarczy tylko przypomnieć, że od tej pracy nie ma urlopu, nie należy się „kacowe” czy zwolnienie lekarskie. Stając się rodzicem uzyskuje się „zatrudnienie” na pełen etat z nadgodzinami i godzinami nocnymi.
Jak pokazują najnowsze dane statystyczne, do września 2016 roku ponad 560 tysięcy rodziców przebywało na urlopach przeznaczonych dla rodziców, z czego ponad 78% stanowiły kobiety. Z urlopów rodzicielskich tylko we wrześniu skorzystało ponad 164 tysiące osób.

W maju obchodzony jest międzynarodowy Dzień Matki. Co prawda w wielu krajach jest to inny dzień niż w Polsce, jednak nie ma to znaczenia. Święto jest wszędzie ważne i bardzo radosne. Z tej okazji warto przyjrzeć się kilku niezwykłym mamom, które goszczą w domach na całym świecie. To mamy z seriali i z wielkiego ekranu. Niektóre bawią do łez, inne porządnie denerwują, jeszcze inne potrafią wycisnąć kilka łez wzruszenia. Jednym powierzono by całe narody, innym nawet nie oddano ukochanego pupila. Oto kilka mamusiek, które zawładnęły kinem.
Polsce telewidzowie w konkretnym wieku doskonale znają mamę Pawła, Zofię Jankowską z serialu „Wojna domowa”. Wcieliła się w nią wspaniała aktorka, Irena Kwiatkowska. Zofia jest matką bardzo nadopiekuńczą, zatroskaną i niemalże zupełnie skoncentrowaną na życiu rodziny i swego synka. Ciągle w ruchu, ciągle zapracowana, a mimo to znajduje czas dla ukochanego Pawełka. Do łez rozbawiła szerze widzów, kiedy zorientowała się, że synek nie jest już małym chłopcem i idzie na randkę. Jak na prawdziwą mamusię przystało, śledziła go w parku, gdzie została zatrzymana przez funkcjonariusza za niszczenie zieleni!
Od niej pochodzi słynny cytat, że życie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Ta mama była samotną matką wychowującą niezbyt ogarniętego syna, którego jednak nauczyła samodzielności. Mowa o Pani Gump, matce Foresta Gumpa, którą zagrała Sally Field. Matka zdeterminowana, której świat został podporządkowany synowi.
Inną bardzo znaną matką jest grana przez Emilię Clarke Daenerys Targaryen czyli Matka Smoków. Wyjątkowa mamuśka, która zrobi dla swych ukochanych dzieci wszystko. Nie zraża ją nawet fakt, że dość trudno się je wychowuje, jako że potrzeby są dość specyficzne – dla przekąski zniszczyły dorobek życia rolników. Serialowa mamuśka jest niezwykle popularna, stając się ikoną popkultury XXI wieku.
A o tej mamuśce śnią nastolatki, które chciałyby spędzić upojną chwilę z seksowną mamuśką, czyli MILF. Oto Matka Stiflera z filmu „American Pie”. Jest zwolenniczką bezstresowego wychowania, o której niewiele wiadomo, jednak nie to w tej postaci jest najważniejsze. Jej seksualność wypełnia pomieszczenia, w których Matka się pojawia. I to jest kluczowy element tej postaci, jakże ważnej w serii filmów.
Kolejnej niezapomnianej mamuśce z kinowego ekranu nikt nie chciałby podpaść. Doskonale radzi sobie z bronią, jest silna i wysportowana. To matka Johna Connora, przyszłego lidera ludzkości w walce z maszynami. Bohaterka serii o Terminatorze. Dzielna kobieta szybko musiała zacząć orientować się w sztuce ukrywania, walki, posługiwania się bronią. Stale nękające ją niebezpieczeństwa zmusiły do porzucenia dotychczasowego życia i wkroczenia na ścieżkę permanentnej wojny z maszynami z przyszłości.
To tylko kilka wybranych przykładów na to, w jaki sposób kino i telewizja przedstawiają matki. A przecież w historii kinematografii i telewizji takich bohaterek było całe mnóstwo. Wszystkie jednak mają wspólny mianownik – kochają swoje dzieci nad życie.

Stereotypy bywają bardzo niesprawiedliwe, szczególnie, jeśli kąśliwie przedstawiane są przez mężczyzn i dotyczą kobiet. Chyba każda kobieta słyszała od jakiegoś mężczyzny czy to partnera, kolegi, brata, że jest kiepskim kierowcą. Wielu panów krytycznie także ocenia pozycje zawodową pań, określając, że zapewne zdobyła ją przez znajomości bądź łóżko. Jednak najbardziej znanym stereotypem, uważanym przez wszystkich panów to, że my kobiety jesteśmy największymi plotkarami.
Wszystkie irytujące stwierdzenia mają się jednak nijak do faktów, bowiem już od dłuższego czasu to kobiety przez swą ambicję osiągają określone cel. Jest wiele kobiet, które mogłyby zawstydzić nie jednego mężczyznę w wielu kwestiach.
Według badań wykonanych przez Instytut Badawczy ARC Rynek i Opinia wynika, że to kobiety bardziej przestrzegają przepisów ruchu drogowego i zawsze dbają o zapięcie pasów bezpieczeństwa. Jeśli natomiast chodzi o samą jazdę samochodem przykładem może być pani Martyna Wojciechowska, która brała udział w nie jednych rajdach samochodowych i zajmowała dużo lepsze miejsca niż mężczyźni.
Poruszając temat sukcesów zawodowych, większość mężczyzn uważa, że miejsce kobiet jest w domu, opiekując się dziećmi i zajmując się obowiązkami domowymi jak gotowanie czy pranie. Jednak kobiety rozwijające się zawodowo, a nawet będące na stanowiskach kierowniczych radzą sobie równie dobrze jak panowie, a nieraz nawet lepiej. Według wyżej wspomnianych badaniach aż do 59 % procent wzrosła liczba kobiet będących w zarządach polskich spółek. Jednym z problemów w rozwoju kariery kobiet jest dyskryminacja dotycząca zarobków, bowiem w większości firm kobieta na tym samym stanowisku, co mężczyzna zarobi mniej. Dążąc jednak do swego celu polskie panie należą do najbardziej przedsiębiorczych wśród pań Europy.
Najczęściej znanym stereotypem dotyczących kobiet jest ich plotkarstwo, ale już nie jedne badania udowadniają, że to mężczyźni więcej „dyskutują” na różnego rodzaju tematy między sobą, nie koniecznie informując o tym bohaterów rozmów.
Warto dodać także, że stereotypy dotyczące postrzegania płci jest od lat w nas wpajane, bowiem zawsze przedstawiano, że rola kobiety -żony jest w domu z dziećmi, mężczyzny natomiast w pracy zarabiającego i utrzymującego dom. Jednak trzeba pamiętać, że czasy się zmieniają i nowoczesne kobiety potrafią pogodzić wszystkie obowiązki i mieć przy tym również czas na przyjemności.

W  artykule chciałabym drogie czytelniczki przybliżyć wam nieco historię dzielnych kobiet, pracujących w XIX wiecznej fabryce zakładów lnianych w Żyrardowie. Były to kobiety niezłomne, silne i pracowite, które przeciwstawiły się wyzyskowi, nieludzkim warunkom pracy, ciężkiej harówce oraz niskiej płacy. Oto historia strajku żyrardowskich szpularek.

Powstanie miasta Żyrardów wiąże się z powstaniem fabryki zakładów lnianych. Fabryka został uruchomiona w roku 1833. Przeżywała ona swój rozkwit oraz otarła się o bankructwo, najlepiej jednak prosperowała po przejęciu jej przez Karola Augusta Dittricha oraz Karola Hiellego, którzy przekształcili fabrykę w nowoczesne przedsiębiorstwo, eksportujące swoje wyroby zagranicę. Zakład został przekształcony w 1885 roku w spółkę, która zaczęła się rozwijać na skalę światową, stając się największym tego typu zakładem w Europie, a wyroby były bardzo dobrego gatunku, zdobywając wiele wyróżnień i medali, min. na tragach w Londynie, Filadelfii i Amsterdamie, ale także w Paryżu oraz Petersburgu. Obok zakładów rozbudowano miasteczko dla robotników, wille dla kierownictwa oraz budynki użyteczności publicznej. Po wojnie fabryka dalej prosperowała, ale w latach 90 jej kondycja finansowa pogorszyła się i została zamknięta. Obecnie budynki są poddawane rewitalizacji i modernizacji z przeznaczeniem pod cele turystyczne i mieszkalno-usługowe. Tyle jeżeli chodzi o historię, a teraz przejdźmy do naszych dzielnych szpularek.

Fabryka w Żyrardowie

Zakład w swojej świetności zatrudniał około 9000 pracowników. Wraz ze zwiększeniem zamówień oraz załogi, kierownictwo nie dbając o dobro jej pracowników, coraz to bardziej zmniejszało wynagrodzenie za pracę. Kobiety pracowały od 5 rano do 7 wieczorem w warunkach uwłaczających godności. W fabryce były również zatrudniane dzieci, nie dbano nic a nic o warunki pracy czy o zadowolenie załogi. Młode kobiety były nieraz wykorzystywane seksualnie przez kierownictwo, jednak nikt z tym nic nie robił. W roku 1883 miarka się przebrała. Kobiety, początkowo próbowały swoje żądania wysuwać w drodze pokojowej, jednak dyrektor myśląc, że poradzi sobie z nimi lepiej niż z mężczyznami, wyrzucił je za drzwi, nie spodziewając się że te same kobiety to silny i bardzo odważny trzon załogi fabryki.

Fabryka w Żyrardowie

W końcu w dniach 23-28 kwietnia doszło do strajku generalnego, do którego przyłączyli się również mężczyźni pracujący w fabryce. W liczbie prawie 8000 osób doszło do starć z wojskiem carskim. Żądano przede wszystkim podwyższenia głodowej pensji, obniżenia czasu pracy, polepszenia warunków pracy, czy zakazowi zatrudniania dzieci w fabryce. Kierownictwo próbowało negocjować, namówić szpularki do powrotu do pracy, tłumacząc niskie płace, słabą kondycją finansową fabryki. Uczestniczki strajku jednak nie dały się oszukać i omamić, wiedziały, że żyjące w willach kierownictwo fabryki zarabia w jeden dzień tyle co 3 kobiety w miesiąc. Doszło do starć z wojskiem, część załogi została zastrzelona, część aresztowana. W końcu dyrektor zakładu poszedł na ustępstwa. Strajkujący wywalczyli krótszy dzień pracy, lepsze zarobki, otwarcie sklepów z tanimi produktami dla załogi fabryki. Zagwarantowano również opiekę nad rannymi, wyprawienie godnego pochówku zabitym, zakazano zatrudniania osób poniżej 15 roku życia oraz zwolniono najbardziej znienawidzone kierownictwo.
W dniu 28 kwietnia 1883 zakończył się 5 dniowy strajk nazwany na cześć kobiet – Strajkiem Szpularek – było to świadectwo walki o godne warunki pracy oraz prawa pracownicze, w której szczególną rolę odegrały kobiety – dzielne szpularki.